Uitgeprobeerd: Shoei Personal Fitting

Ik heb een Shoei hoofd. Andere helmen passen me zelden. Ik heb twee Shoeis: voor sportieve ritten een NXR, toeren doe ik met een Neotec. Die laatste kocht ik enkele jaren geleden, maar te groot. Hoewel hij erg comfortabel zit, beweegt hij te veel heen, weer, op en neer op mijn hoofd.

Twee jaar geleden stak ik dikkere wangkussens. Dat hielp een beetje maar ideaal was het nog niet. Ik begon dan ook te overwegen om mijn goeie ouwe Neotec te vervangen door diens opvolger, de Neotec II.

Tot ik bij Motorkledingcenter in Zemst de aankondiging voor een Shoei Personal Fitting zag. Hierbij wordt je Shoei helm op maat aangepast. De oplossing om mijn Neotec beter te laten passen?

Ik mailde voor een afspraak en voor ik het weet zit ik op de stoel bij Kelvin. Jawel, dé Kelvin van Motorkledingcenter. Die van de filmpjes dus. Als gecertificeerde Shoei specialist mag hij Shoei helmen op jouw maat aanpassen.

Dat aanpassen begint met het opmeten van je hoofd. Met een speciaal soort schuifmaat worden lengte, breedte en hoogte gemeten, samen met de omtrek. Deze maten steekt Kelvin in een programmaatje op zijn tablet. Ook de maat van de dikkere wangkussens in mijn helm kan hij ingeven, het programma houdt hier rekening mee. Hieruit komt dan het advies: de juiste maat van de helm en de aanpassingen die moeten gebeuren om de helm perfect op de vorm van je hoofd te laten aansluiten.

Het advies voor de maat van mijn helm is een L, terwijl mijn Neotec een XL is. Te groot dus, maar dat wist ik al. Geen probleem, volgens Kelvin kunnen helmen tot 1 maat te groot aangepast worden.

Dan gaat Kelvin aan de slag. Hij steekt verschillende paddings los in mijn helm, onder de binnenvoering, waarna ik hem telkens opzet. Hij neemt de helm stevig vast terwijl ik mijn hoofd van links naar rechts en van boven naar onder beweeg. Ondertussen stelt hij vragen over hoe de helm voor mij aanvoelt. Hieruit leidt hij af welke paddings aangepast moeten worden. Wanneer ik voor de tiende keer Lees verder

Op naar de Alpen (editie 2020)

Wat doe je als je “in uw kot” moet blijven? Right, plannen afmaken voor als je dat kot weer uit mag. Motormaat Shih en ik zijn al een poos bezig een weekje Alpen voor te bereiden. De Route des Grandes Alpes als basis en daarop wat zitten borduren. Hopelijk is die klotecorona in juni van de baan, zodat we dan onze borduursels kunnen rijden. De voorlopige plannen ogen zo:

(Klik hier voor de grote versie op Google Maps)

De bedoeling is om op zaterdag tot vlak onder het Meer van Genève te rijden, snelste route vanuit België over de autostrade. Zondag kan de pret echt beginnen, zwalpen door de Alpen tot ergens de volgende zaterdagmiddag. ’s Avonds net boven Bazel overnachten en zondag terug thuis.

Hebben we een tof baantje gemist? Is er een camping, restaurantje, bezienswaardigheid die we niet mogen overslaan? Drop het even in de comments hieronder of bij dit Facebook-bericht.

 

Fotospecial: Mostra Scambio Vespa 2020

Gisteren verwelkomde C-Mine Genk de vijfde editie van Mostra Scambio Vespa. Wat oorspronkelijk startte als een Vespa-beurs, is uitgegroeid tot een plek waar ook custombouwers hun werk kunnen showen. Dit jaar met onder meer Deep Creek Cycleworks, Schepers Motor Design en een brute Ducati dragracer (troetelnaam: The Dwarf) waarmee The Old Garage straks z’n kans gaat wagen op Glemseck.

Fotograaf Michele Micoli ging voor ons een kijkje nemen.

Lees verder

2019: het jaaroverzicht van Jean

28.186 km gereden (14.724 km met m’n BMW F 800 GS, 13.462 km met testmotoren)

84 dagen met de motor gaan werken

8 motoren getest: BMW R 1250 R, BMW R 1250 RT, Ducati Diavel 1260, Harley-Davidson Iron 1200, Honda CRF1000L Africa Twin Adventure Sports, Moto Guzzi V85 TT, Triumph Scrambler 1200 XE en Yamaha Tracer 700 GT

3 keer gevallen (2 keer tijdens een middagje pitbike, 1 keer tijdens een endurorit)

2 motortrips gemaakt (Pyreneeën en Zwarte Woud)

2 georganiseerde dagritten gereden (Magic 12 Belgium Rally 2019 en een endurodag)

2 motorshows bezocht (Brussels Motor Show 2019 en Matchlight Motorcycle Show 2019)

2 keer op onderhoud geweest (90.000 en 100.000 km, telkens bij Peter Motor Works)

1 cursus gevolgd (bij Grondpadman)

1 keer gaan pitbiken

0 banden gewisseld (de PiMi-combo is nu wel bijna rijp voor de vuilbak)

0 keer op circuit gaan rijden (snif)

0 ongevallen gehad

Reistest: KTM 790 Adventure

De langste Jean Le Motard test ooit bracht me van het Zwarte Woud via de Dolomieten naar de Franse Alpen. Daarna werden de Gorges du Verdon gerond en de Pyreneeën zigzaggend doorkruist. Alles samen legde ik in 17 rijdagen 7042 km af.

Dat deed ik op de meest gehypete motor van 2019: de KTM 790 Adventure. Het werd een verhaal van haat en liefde, van afstoten en aantrekken. Een verhaal ook van extase en van hoge toppen scheren. En uiteindelijk een verhaal van spijt. Spijt dat ik afscheid moest nemen van deze polariserende motor.

Eerste indruk

Het begint niet goed, mijn relatie met deze KTM. Ik had er reikhalzend naar uitgekeken om deze nieuwe Oostenrijker in levenden lijve te zien, maar tijdens onze eerste ontmoeting op het Autosalon van Brussel stelt hij me teleur: ik vind hem niet mooi en met zijn uitstulpende tank ziet hij er raar uit. Is dit de motor die de adventureklasse op zijn kop gaat zetten?

Bagage

De bedoeling van mijn reis is om zo vaak mogelijk op campings te overnachten en geregeld zelf te koken. Er moet dus redelijk wat bagage mee.

KTM had de 790 geleverd met kunststoffen koffers. Die zien er best gelikt uit en laten zich makkelijk monteren op de mooi geïntegreerde kofferhouders. Maar ze openen langs opzij en hebben een erg rare vorm binnenin zodat je moeilijk hun volledige inhoud van respectievelijk 35 liter links en 27 liter rechts kan benutten.

Aluminium koffers die langs boven opengaan hebben dan wel een apart rek nodig, ze zijn veel handiger in gebruik en je kan het rek gebruiken om van alles aan vast te sjorren. Wil je dingen vastsjorren aan de passagiershandgrepen van de 790, dan heb je pech. Ze zijn open langs één kant waardoor een rekker of strap er zo weer af schuift. Buiten dat euvel zijn ze uitstekend vormgegeven en van een aangenaam antislipmateriaal gemaakt. Perfect voor je duo of om zelf met de hand de motor te manoeuvreren.

Na wat puzzelwerk belanden drie roltassen met kampeermateriaal bovenop de duozit en worden de koffers gevuld met de lichtere dingen.

Tweede indruk

Mijn tweede indruk krijg ik tijdens de 400 km autostrade waarmee de reis begint. Samen met Jean rijd ik vanuit Luxemburg naar het Zwarte Woud. Motormaat Tony sluit daar bij ons aan voor vier dagen rondtoeren.

Die lap autostrade zorgt ervoor dat mijn tweede indruk niet veel beter is dan mijn eerste. Door de overmatige trillingen, het beenharde zadel en de turbulenties rond mijn hoofd arriveer ik in het Zwarte Woud met tintelende vingers, een slapende balzak en suizende oren. Moet ik hier nog 7000 kilometer op afleggen?

Looks

Is deze rare KTM nu mooi of niet? Het is tijdens onze eerste avond in het Zwarte Woud Lees verder

Test: Ducati Diavel 1260

Zonder twijfel is de Ducati Diavel 1260 de meest polariserende motor waarmee ik al reed. Nog nooit zoveel reacties gehad op het design van een testmotor. “Mottigste Ducati ooit,” hoorde ik. Maar de haters waren sterk in de minderheid. De loftrompet schalde veel meer. Eén automobilist had zelfs meer oog voor m’n motor dan voor de baan.

De Diavel heeft dan ook een niet-alledaagse look. Een langgerekt, laag lijf, met een gespierde voorkant en het meest in het oog springend: de spatbordloze achterkant. Enkel een nummerplaathouder met richtingaanwijzers, die gelukkig tijdens regenritten een natgesproeide rug voorkomt. Dankzij de enkelzijdige swingarm aan de linkerkant en de korte uitlaat kan je aan z’n rechterkant onmogelijk naast dat indrukwekkende achterwiel kijken.

Op foto wist ik de Diavel niet onmiddellijk te appreciëren, maar in levenden lijve overtuigde z’n design me makkelijk. De afwerking is ronduit top. Ook al is z’n look niet je meug, je kan niet ontkennen dat de designers uit Bologna veel liefde in dit ontwerp stopten. Kijk maar ‘s naar fraaie details zoals de paneeltjes in geborsteld staal, de knappe pinkers vooraan of de rood oplichtende knoppen op het stuur (wel jammer dat de lettertjes op die knopjes niet transparant zijn zodat ze ‘s nachts niet mee oplichten). Lees verder