Test: Yamaha Tracer 9

Fans van triples die de voorbije jaren op zoek waren naar een middenklasse sporttourer, die hadden niet zo heel veel keuze. In 2007 kwam de Triumph Tiger 1050 Sport op de markt, en dat was eigenlijk je enige optie tot in 2015 twee nieuwe modellen op het toneel verschenen: de Yamaha MT-09 Tracer (in 2017 omgedoopt tot Tracer 900) en de MV Agusta Turismo Veloce. Dat lijstje van drie was echter van korte duur want in 2016 stopte de productie van de Tiger Sport.

In 2020 onthulde Yamaha de opvolger van de Tracer 900. Naast een welgekomen facelift en twee nullen minder op z’n identiteitskaart, werd de nieuwe Yamaha Tracer 9 ook onderhuids stevig onder handen genomen. Net op tijd, want in 2021 dook er plots een derde middenklasse triple sporttourer op in het lijstje: de Triumph Tiger 850 Sport.

Met beide concurrenten hebben we nog niet gereden, en eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat een ander model een stuk hoger op het verlanglijstje staat: na een zeer overtuigend weekje met de Triumph Trident 660 zijn we ten huize Jean Le Motard erg benieuwd naar diens sporttourbroertje de Tiger Sport 660.

Maar terug naar de orde van de dag: de Yamaha Tracer 9. Na onze test van z’n voorganger was ik – op wat detailkritiek na – helemaal mee met wat de Japanners me hadden voorgeschoteld. Alleen de looks, die waren twee jaar na z’n introductie eigenlijk al passé.

Gelukkig kan je met de nieuwe looks van de Tracer 9 wel weer buitenkomen. Hij oogt fris, scherp en sportief, en vertaalt daarmee perfect het karakter van de motor. De bombastische handkappen van de Tracer 900 werden ingeruild voor minder overdreven exemplaren, en de slanke LED-richtingaanwijzers geven extra verfijning. Enkel het achterlicht en de nummerplaathouder mogen wat mij betreft terug naar de tekentafel. Beetje plomp.

Het ver naar beneden lopende kuipstuk in combinatie met het ruime windscherm en de tank die bovenaan breed over je benen komt: ik heb geen regen gezien maar volgens mij kan de Tracer je verrassend droog houden.

Over het windscherm gesproken: terwijl je het vorige enkel bij stilstand kon verstellen, kan dat nu al rijdend. In laagste stand zat mijn hoofd nog in de wind, in hoogste stand ervaarde ik lichte turbulentie boven op de helm. Hangt uiteraard allemaal van je lengte af. 

Het zadel blijft ruim bemeten en is comfortabel genoeg voor uren rijden zonder kontklachten. Ook de rest van het lijf kan niet klagen: de zitpositie is lichtjes sportief, met de benen in een niet te scherpe hoek. Zowel het zadel als de voetsteuntjes zijn trouwens in de hoogte verstelbaar (2 posities).

Nieuw is dat cruisecontrol standaard is, wat het comfortniveau verder opkrikt. Verwarmde handvatten en een quickshifter heeft de Tracer 9 niet aan boord, maar zijn GT-broertje wél. Die heeft overigens ook een elektronische ophanging, zijkoffers en bochtenverlichting. Komt met een meerprijs natuurlijk: de “gewone” Tracer 9 kost 12.499 euro BE / 14.499 euro NL, de GT 13.499 euro BE / 15.999 euro NL.

Naast het design werd ook het CP3-blok danig hertekend. De longinhoud nam toe van 847 naar 890cc, het gewicht ging 1,7 kg naar beneden (al weegt het totaalpakket toch 3 kg meer dan de Tracer 900), en de prestaties werden ook aangescherpt: 119 pk bij 10.000 toeren en 93 Nm bij 7.000 toeren (versus 115 pk bij 10.000 toeren en 87,5 Nm bij 8.500 toeren – jup, da’s zo maar eventjes 1.500 toeren vroeger).

De triple huist in een nieuw chassis, dat lichter en compacter is (lees: meer wendbaarheid), terwijl de swingarm werd verlengd (lees: meer stabiliteit). Zo blijft z’n wielbasis van 1500 mm onveranderd.

Ik zou liegen als ik het verschil van al die ingrepen merk, daarvoor is een pauze van 5 jaar simpelweg te lang. Wat ik wel weet is dat de Tracer 9, net als z’n voorganger, bijzonder plezant speelgoed is. Rustig rijden kan, maar de triple smeekt om sportief gereden te worden. En dat doet hij gewoon erg goed. Veel koppel onderin en dan met een lekkere soundtrack rechtlijnig richting topvermogen. Hij duikt gretig de bochten in, kan in een rottempo accelereren, voelt speels en zeker aan, en geeft pakken vertrouwen. Versnellingsbak en remmen: foutloos.

De instelbare vering staat in z’n standaardinstelling sportief: perfect op goed asfalt, minder ideaal als het wegdek slecht wordt. Een compromis sluiten is uiteraard moeilijk. Terwijl ik bij z’n voorganger opmerkte dat die wat nerveus durfde worden op het scherp van de snee, lijkt dat hier verleden tijd.

Op elektronisch vlak gaat de nieuwe Tracer ook een stapje verder. Van drie gaan we nu naar vier rijmodi, al heb ik na eventjes spelen altijd in dezelfde rijmodus gereden: nummertje 1 (de meest directe gasrespons). Ook de tractiecontrole werd uitgebreid en gebundeld met de slide- en wheeliecontrol: naast twee vaste instellingen kan je de settings ook volledig naar je hand zetten.

Goednieuwsshow tot de laatste letter? Toch niet. De display en de bediening ervan, die konden me niet overtuigen. De twee schermpjes verdelen redelijk wat info, waarbij je op de rechterhelft zelf kan kiezen welke info je ziet. Links vind je de belangrijkste zaken (snelheid, toerenteller, gekozen versnelling …), maar het is nogal onoverzichtelijk. Ook de knoppen om alles in te stellen, inclusief rijmodi en tractiecontrole: intuïtief kan je het niet noemen.

Conclusie

De Yamaha Tracer 9 heeft de goeie zaken van z’n voorloper meegenomen en diens werkpuntjes aangepakt. Niet de meest evidente opdracht, want die voorganger was al een meer dan behoorlijke fiets. Toch heeft Yamaha heel wat zaken weten te verbeteren, denk aan windscherm, elektronica en design. Dé reden waarom je de Tracer zou overwegen is en blijft echter de geweldige driecilinder: een waar genot. In het sporttourjasje gestoken haal je zo een ware alleskunner in huis.

Pluspunten

+ Geslaagde designupgrade
+ Verbeterd comfort
+ Het motorblok blijft hét verkoopsargument

Minpunten

– Display en bediening kunnen beter
– Kan de achterkant dan gelijk ook even bekeken worden?

Technische specificaties

Motor

Motortype: Vloeistofgekoeld, 4-takt, 4-kleppen, 3-cilinder, DOHC
Cilinderinhoud: 890 cc
Boring x slag: 78 x 62,1 mm
Compressieverhouding: 11.5:1
Max. vermogen: 87,5 kW (119 pk) bij 10.000 tpm
Max. koppel: 93,0 Nm (9,5 kg-m) bij 7.000 tpm
Smeersysteem: Wet sump
Type koppeling: Nat, meervoudige platen
Ontstekingssysteem: TCI
Startsysteem: Elektrisch
Transmissie: Constant mesh, 6 versnellingen
Eindoverbrenging: Ketting
Brandstofverbruik: 5.0 L/100km
CO2 emission: 116 g/km
Carburator: Brandstofinjectie

Chassis

Type chassis: Diamantvormig
Balhoofdhoek: 25° 00’
Naloop: 108 mm
Wielophanging, voor: Telescopische voorvork
Wielophanging, achter: Achterbrug
Veerweg, voor: 130 mm
Veerweg, achter: 137 mm
Remmen, voor: Hydraulisch bediend, twee remschijven, Ø 298 mm
Remmen, achter: Hydraulisch bediend, enkele remschijf, Ø 245 mm
Bandenmaat, voor: 120/70Z R17 M/C (58W) (tubeless)
Bandenmaat, achter: 180/55Z R17 M/C (73W) (tubeless)

Afmetingen

Totale lengte: 2.175 mm
Totale breedte: 885 mm
Totale hoogte: 1.430 mm – 1.470 mm
Zithoogte: 810 mm – 825 mm
Wielbasis: 1.500 mm
Grondspeling: 135 mm
Rijklaargewicht: 213 kg
Inhoud brandstoftank: 18 liter
Motorolie hoeveelheid: 3,5 liter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.