Test: Suzuki GSX-S1000F

test-suzuki-gsx-s1000f

Begin dit jaar lanceerde Suzuki een nieuw model: de GSX-S1000. Een sportieve naked die het motorblok kreeg van de geroemde GSX-R1000 superbike uit de periode van 2005 tot 2008. Het donorblok werd voor de straat getuned en is goed voor 145 pk en 106 Nm bij 9.500 toeren.

Van de GSX-S1000 – z’n koplamp doet me aan Angry Birds denken, maar dat terzijde – kwam even later ook de gekuipte versie uit: de GSX-S1000F. Nu ja, niet dat je van die extra aankleding veel protectie moet verwachten. Wel een betere wegligging, door de stroomlijn die voor meer downforce zorgt.

suzuki-gsx-s1000f-review

De kuip brengt 5 kilo extra gewicht met zich mee, reden waarom de achterschokbreker en de hoeveelheid vorkolie in de vorkpoten gewijzigd werden ten opzichte van de naakte versie. Maar daarmee heb je dan ook alle verschillen tussen beide modellen gehad.

Katachtig

De F ziet er met zijn naar voor gedoken, katachtige neus en scherpe lijnen behoorlijk agressief uit. Toch zit hij allesbehalve spartaans. Comfortabel is misschien wat veel gezegd, maar voor een sportmotor toch erg aangenaam. Het brede Renthal Fatbar stuur zit daar voor iets tussen. Ook de vering balanceert mooi tussen sportief en comfortabel. En de benen klemmen zich spontaan rond de tank.

review-gsx-s1000f-suzuki

Qua windprotectie heeft deze Suzuki weinig te bieden. Als je ‘m zo ziet staan met zijn kuipje, verwacht je misschien enige sporttoereigenschappen, maar het blijft in de eerste plaats een sportmotor. De ruit houdt wel wat wind van de borst weg, maar het blijft beperkt.

Als je “145 pk” leest en “het motorblok van de geroemde GSX-R1000 superbike” verwacht je een motor die vlamt. Toch voelt de GSX-S1000F Lees verder →

Test: BMW S 1000 XR

bmw-s1000xr-headlights

Bij BMW doen ze tegenwoordig volop aan nichevulling. Kijk maar naar hun gamma vierwielers, waar het lijkt alsof geen gaatje open mag blijven. Ook bij de tweewielers is het van dat. Het te vullen gat: de 100% straatgerichte adventure. Want de hoogpoters blijven scoren. De ingenieurs en ontwerpers ontwierpen een mash-up: een kruising van de R 1200 GS en de S 1000 R. Op papier een vreemde combinatie, maar toch werd in Duitsland groen licht gegeven. En daarvoor mogen we onze pollekes kussen. De BMW S 1000 XR blijkt een bijzonder geslaagde oefening. Maar laat ons niet op de zaken vooruit lopen.

bmw-s-1000-xr-test

Meer sport dan adventure

De S 1000 XR kreeg de sportieve 1000 cc viercilinder van de S 1000 R ingelepeld, goed voor 160 pk en 112 Nm bij 9.250 toeren. Z’n snavel doet met wat goede wil denken aan de S 1000 RR, de lange veerwegen en rechte zitpositie heeft hij duidelijk van de GS. Een aparte look, die Lees verder →

Test: Triumph Speed Triple R

triumph-speed-triple

Vorig jaar testte ik de Triumph Street Triple R. Goeie herinneringen aan. Een van de meest fun motoren die ik al reed. Ik keek dan ook nieuwsgierig uit naar de test van zijn grote broer: de Triumph Speed Triple R.

Visueel verschillen beide motoren niet erg veel. De Speed heeft standaard een hooggeplaatste dubbele uitlaat, de Street doet het met een laaggeplaatste enkele. Daarmee heb je het meest in het oog springende verschil gehad.

triumph-speed-triple-r-testdrive

Motorisch gezien tapt de de Speed Triple echter uit een straffer vaatje dan de Street. Terwijl de 675 cc driecilinder van de Street Triple 106 pk en 68 Nm bij 9750 toeren laat optekenen, ontwikkelt de 1050 cc driecilinder van de Speed 135 pk en 111 Nm bij 7.750 toeren. Als dat maar goedkomt.

Ik kreeg de Triumph Speed Triple R mee. Die R staat voor Lees verder →

Test: Ducati Scrambler Icon

scrambler-ducati

Wie een beetje in motoren is geïnteresseerd, heeft er niet naast kunnen kijken: de lanceringscampagne van de Ducati Scrambler. De Italianen stoften hun geschiedenisboeken af en bliezen – met heel wat trompetgeschal – een Ducati model uit de jaren 60 en 70 nieuw leven in.

De nieuwe Scrambler oogt modern en klassiek tegelijk. Post-heritage noemt Ducati het. Er hangt zelfs een hipstergeurtje aan. Zeker met de vele personalisatiemogelijkheden. Gewoon een van de vier uitvoeringen kiezen en dan de uitgebreide accessoirecatalogus openslaan. Lekker makkelijk.

Die vier uitvoeringen van de Scrambler deed ik al eerder uit de doeken. Ik mocht een weekje de Icon uitproberen.

ducati-scrambler-led-achterlicht

Duveltje uit een doosje

De Scrambler oogt erg compact en vriendelijk. Puur op de looks af zou je ‘m haast als een opstapper durven bestempelen. Gooi je been over het zadel en die indruk wordt zelfs versterkt. Lage zit, rechte zitpositie, het brede stuur dat makkelijk in de hand ligt, de afwezigheid van een ellenlange lijst features en menu-items … Mikt Ducati echt op beginners, zoals hier en daar verkondigd wordt?

ducati-scrambler-stuur

Tot je start en vertrekt. Het geluid is misschien niet zo knetterluid als de Monster 821 die ik vorig jaar probeerde, maar de Scrambler ronkt toch ook mooi. En dan vertrek je met een stevige draai aan het gas en … Lees verder →

Kort getest: BMW F 800 GT

Een paar dagen met een BMW F 800 GT gereden (bedankt Peter Motor Works), de bevindingen.

bmw-f-800-gt-review

F 800 GT, de benaming lijkt op F 800 R, een model dat ik in maart enkele dagen mocht lenen. Qua krachtbron erg vergelijkbaar dacht ik. Op papier ziet het er alleszins hetzelfde uit: een 798 cc tweecilinder die 90 pk levert en bij 6000 toeren piekt naar 86 Nm.

Tot ik vertrok: tiens, de GT is wat minder nukkig en nerveus. De BMW F 800 GT is dan ook een sporttoerer, en die mag wat vriendelijker in de omgang zijn.

Toch had het op vlak van power voor mij iets meer mogen zijn. Ik bleef wat op m’n honger zitten. De GT komt, zeker in de lagere toerregionen, lui over. Hoog in de toeren wordt hij wel ineens wakker, dus het is kwestie van ‘m niet te laten indommelen.

bmw-f-800-gt-test

Van een sporttoerer verwacht je toereigenschappen en die bezit deze motor wel degelijk. De kuip is niet gigagroot zoals bij de BMW R 1200 RT, dus op dezelfde bescherming mag je niet rekenen. Niettemin doet het kuipje het behoorlijk. Het zet je borst goed uit wind, je bovenarmen krijgen wel een beetje wind te verduren. Je benen vangen bij regenweer hoogstens wat druppels.

Goed gezien van BMW om de ruit niet te hoog te maken. De luchtstroom glijdt net onder je helm door, waardoor je helm geen zware turbulentie te verwerken krijgt. Bij andere motoren, zoals de Suzuki V-Strom 1000, zorgde net die hogere ruit ervoor dat mijn hoofd flink wat gedaver mocht slikken.

Op 650 km tekende ik een gemiddeld verbruik op van Lees verder →

Test: KTM 1050 Adventure

Wie al eens in groep richting offroad trekt met z’n motor, zal vast al gemerkt hebben dat naast de BMW GS club intussen ook een enthousiaste KTM Adventure aanhang is opgestaan. Sinds de introductie van de KTM 1190 Adventure hebben de Oostenrijkers een model in huis dat niet te negeren valt.

Logisch dus dat KTM nu kiest om hun Adventure aanbod uit te diepen. Dit jaar kwamen er de KTM 1290 Super Adventure en de KTM 1050 Adventure bij. Ik mocht een weekje op stap met de 1050.

ktm-1050-adventure

Die 1050 Adventure wordt al eens smalend de budgetversie van de 1190 genoemd, want beide motoren zijn voor een groot stuk identiek. De 1050 heeft nagenoeg hetzelfde motorblok, al werd dat wel van 1195 naar 1050 cc teruggebracht door slag en boring te verkleinen. De paardenstal wordt zo gereduceerd van 150 naar 95 pk, maar de koppelcurve loopt wel opvallend gelijk, tot je ergens boven de 6000 toeren gaat. Het blok kan dus in principe veel meer power aan, maar KTM koos voor deze ingreep om de 1050 geschikt te maken voor het A2-rijbewijs.

Ook moet de 1050 Adventure het stellen met een soberdere uitrusting dan de 1190, zoals minder fancy spiegels, een eenvoudigere ABS en tractiecontrole, en een andere voorvork.

ktm-1050-adventure-bergop

King of the road

Toch valt me iets anders direct op als ik bij Motocare de eerste keer op de KTM 1050 Adventure stap: zijn zithoogte. Met 85 cm is dit het hoogste zadel dat ik al mocht beklimmen. Even wennen. Eén voet kan ik nog altijd probleemloos vlak op de grond zetten zonder in het zadel te moeten manoeuvreren. Twee voeten vlak op de grond, daar moet ik wat moeite voor doen.

Even later op de autostrade ervaar ik het voordeel van die hoogte: Lees verder →

Reistest: BMW R 1200 RT

Van het hele BMW Motorrad gamma straalt de R 1200 RT hoogstwaarschijnlijk het meest “midlifecrisis” uit. Als ik ‘m zie staan in de showroom verbeeld ik me al gauw een gesettelde vijftiger in het zadel, klaar voor een zondags toertje met de vrouw achterop, even naar Durbuy een pannenkoek eten.

Toch prijkt de 1200 RT steeds hoog op de lijstjes van best verkochte motoren en kom je – als je op zoek bent naar een toermotor – al heel snel bij deze boxer uit. Is zijn belegen uitstraling dus enkel een eerste indruk? Zou een testweekje me van gedacht kunnen veranderen?

Een trip naar Oostenrijk, samen met collega Luc op zijn Triumph Tiger Sport (waarover hier meer), was alleszins de ideale gelegenheid om de RT uitgebreid aan de tand te voelen. 2200 km. Dan kan je je al een idee vormen over een motor.

bmw-r-1200-rt-test

De look van de BMW R 1200 RT vind ik persoonlijk nogal een afknapper. Met z’n gigantische neus zou je ‘m zo een fitnessabonnement cadeau doen. Z’n voorwiel – nochtans een standaard 17” – lijkt in verhouding zelfs te klein. De twee ronde LED dagrijlichten zijn wel knap, een mooie (en optionele) knipoog naar zijn vierwielige familie.

Ook de afwerking is super. Alles piekfijn verzorgd en gedetailleerd afgewerkt. Het dashboard is overzichtelijk en informatief. Twee ronde analoge tellers (snelheid en toerental), ertussen een fraaie TFT-display in kleur die je onder meer inlicht over autonomie, kilometerstand, temperatuur, enzovoort. Boven het kleurenscherm zit een strook met verklikkerlampjes en daarboven is ruimte voorzien voor een (optionele) gps. Die in volle zon niet zo goed leesbaar is. Wat meer afscherming tegen de zon zou bij de volgende RT geen slecht idee zijn. Ook jammer dat de gps niet vergrendeld kan worden waardoor je ‘m telkens moet meenemen als je een tankstationshop moet binnenwippen of de patatten gaat afgieten.

bmw-r-1200-rt-cockpit

Alle instellingen kan je gemakkelijk bedienen vanaf het stuur. De meeste zelfs met je linkerduim. Hierbij is vooral de draairing zeer praktisch om door het uitgebreide menu te scrollen. Ook handig: je kan een menu-item als favoriet selecteren, zodat je meteen naar bijvoorbeeld de handvatverwarming of de gps-instellingen kan. Want jawel, ook de gps kan je – al is het gedeeltelijk – via de draairing bedienen. Fijn allemaal.

bmw-r-1200-rt-stuurbediening-links

Breedsmoelbeemer

Ik zal het maar meteen toegeven: ik heb de BMW R 1200 RT met veel spijt teruggegeven na de testweek. Wat een fantastische motor om lange ritten te maken. Z’n sterkste feature is zonder twijfel de geweldige kuipruit. Die beweeg je met een knop op het stuur hoger of lager. Hoe hoger, hoe minder last van wind, regen en windgeruis. Oordopjes in, ruitje omhoog … wat een rust!

Lees verder →