De kale Heidenau werd vervangen door een verse Continental TKC70.
Argumenten voor deze keuze:
– Ik wou iets meer comfort op de baan (lees: minder trillingen).
– Maar ook offroad wou ik niet al te veel aan grip inboeten.
Dus ’s zien wat deze Continental TKC70 zegt. Wel enkel achterband, want de Heidenau die voor ligt kan nog wel wat km’s aan.
Na 15.802 km met een setje Heidenau K60 M+S (de winterversie van de K60 Scout) is de achterband op. Tijd voor een kleine evaluatie.
Ik koos voor deze band omdat ik offroad meer grip wou dan met de Michelin Anakee 3 die ik eerder had liggen. Dat zal wel snor. In het begin nog wat aftasten op onverhard, maar al rap ging het rapper. Heel wat makkelijker om offroad mee te rijden dan de Anakee 3, en dus ook meer vertrouwen. Vlotter de bochten in op grindpaden, minder glijpartijen als het vettiger werd.
Op het asfalt dan. Ook hier aanvankelijk wat aftasten, maar bij droog weer merkte ik, na de inrijperiode uiteraard, weinig afname in grip t.o.v. de Anakee 3. Maar ik ben dan ook geen limietrijder. Bij nattigheid is het wel uitkijken met deze band. Waar ik met de Anakee 3 weinig had op te merken in het nat, moet je met de Heidenau K60 M+S oppassen voor pekstroken en wegherstellingen. Niet dat je er niet over kan, maar je voelt direct gripverlies als die stukken er nat bij liggen. Rechtuit weinig meer dan even verschieten, maar in bochten: opletten!
Een noppenband, dat zijn meer trillingen en kabaal. Wordt gezegd. Van meer kabaal merkte ik weinig. Maar ik rij zo goed als altijd met oordoppen. Trillingen: die voel je. Handen, voeten en kont. Ik rijd wel zonder rubbers op de voetsteunen. Maar heel erg storen doen de trillingen ook weer niet. Het verbruik nam ook iets toe, waarschijnlijk te wijten aan de noppen die voor een hogere weerstand zorgen.
Dat de achterband op is merk je. Hij slipt makkelijk door op een nat wegdek. En omdat het een winterband is, werd hij de laatste weken wel heel erg vierkant. Dat voel je in snelle, ruime bochten als je net op dat kantje rijdt: de motor begint achteraan te dansen. Verminderde stabiliteit, niet echt leuk. Nu ja, na 15.000 km mag je een winterband wel iets vergeven natuurlijk. De voorband kan trouwens wel nog een eind mee.
Alle seizoenen zien passeren vorige zondag tijdens de Type 2 Offroadcursus van Endurofun. En daardoor ook behoorlijk wat variatie in ondergrond. Maar laat ons beginnen bij het begin.
Na de Type 1 Offroadcursus zowel in België als Nederland gevolgd te hebben, was het tijd om de moeilijkheidsgraad ietsje op te krikken. De Type 2 cursus geboekt en (met dichtgeknepen billen) hopend op regenachtig weer. Want beide Type 1 cursussen waren door droog weer misschien net te makkelijk uitgevallen.
Instructeur Gert (die ook de cursus in Nederland gaf) trakteerde ons aan de startplaats in Tongeren op een stevige portie spek, eieren en introductiepraat. Tegen 11 uur, de 10 cursisten het zadel op. Het had ’s nachts geregend, maar het zonnetje had in de voormiddag al goed z’n best gedaan om de paden te drogen.
Opwarmen deden we op een grasveld. Even terug de basics opfrissen. Kijktechniek, positie op de motor, beheersing van koppeling, remmen en gas. Daarna in D-systeem door de velden en bossen van regio Tongeren, Riemst, Eben-Emael en contreien. Mooie omgeving. De zon zorgde voor opstijgende nevels boven de vochtige, pas ingezaaide velden. Prachtig zicht. De moeilijkheidsgraad viel mee, vooral dankzij de droge paden, waardoor het tempo er goed in zat.
Af en toe een stop voor Lees verder
De meest sexy bike van het hele BMW Motorrad gamma is de BMW R nineT. Toch als ik mag afgaan op de reacties die ik kreeg tijdens mijn testweek. Lofzang van (bijna allemaal niet-motorrijdende) collega’s, een duim omhoog van een automobilist aan een stoplicht, een spontane babbel aan het tankstation. Meer reacties dan met eender welke testmotor die ik al reed.
De R nineT werd in 2014 gelanceerd naar aanleiding van 90 jaar BMW Motorrad. Dat de nineT klassieke looks heeft, mag dan ook niet verwonderen. Maar je hebt klassiek en klassiek klassiek. En klassiek klassiek, zoals pakweg een Triumph Bonneville T100 Black, is deze BMW niet. Hij heeft een modern sausje (noem het voor mijn part neoretro) en knipoogt naar de caféracer- en customscene met zijn uitgebreide personalisatiemogelijkheden.
Back to the basics
Puur rijden staat bij de T centraal. Geen franjes. Alles wat niet essentieel is: overboord. Terwijl andere BMW modellen beladen zijn met tractiecontrole, mappings, bandenspanningscontrole, elektronisch instelbare vering en andere technoshizzle, kreeg de nine enkel een niet-uitschakelbare ABS. Daartegenover staat een knap design, afgewerkt met fijne details zoals het BMW logootje in de koplamp of het ingeslagen nineT logo op de luchtinlaat.
De 1.170 cc boxer van de Duitser stamt uit de vorige R 1200-generatie, en is daarmee de laatste der Beemers met dit type motorblok. Niet het nieuwste van het nieuwste dus, maar wel een krachtbron die z’n dienst al ruimschoots bewezen heeft. Luchtgekoeld, in tegenstelling tot de vloeistofgekoelde twins die BMW momenteel monteert. Iets korter geschakeld dan de vorige RT en GS, voor een kwieker rijgedrag.
Een flattwin betekent ook: Lees verder
Update: Endurofun heeft deze cursus intussen omgevormd. Meer info hier.
Na de Mechaniekcursus vorige maand, ging ik zaterdag de Endurofun Triocursus volgen. Ter voorbereiding op de Alpenreis in september. De naam verraadt het al, deze cursus wordt opgedeeld in drie delen. Dus een paar uurtjes – zoals de Mechaniekcursus – volstaan niet. Deze keer vullen Bart en Maja een hele dag.
Deel 1: Travel
Eerste halte: Kariboe in Hasselt, rond een uur of 10. Met een dertigtal zijn we. Allemaal met plannen om dit jaar op offroadreis te vertrekken. We krijgen een bundeltje toegestopt met een uit de kluiten gewassen checklist. Wat heb je allemaal nodig om te gaan reizen? Vooral toegespits op het kampeergedeelte van de reis. Handig onderverdeeld in rubriekjes als Koken, Slapen en Veiligheid.
Bart overloopt de lijst en vertelt waarom zo’n compleet onhippe afritsbare broek deze keer wel dik oké is, waarop je moet letten bij het kiezen van een tent, of waarom je misschien toch moet overwegen om je benen te scheren. Hij noemt plus- en minpunten van producten op, toont alternatieven en maakt duidelijk waarom het voor de ene reis verstandiger is om bijvoorbeeld de duurdere en kwaliteitsvollere optie te kiezen terwijl het voor de andere reis budgetvriendelijker en middelmatiger mag.
Daarna krijgen we een half uur om door de winkel te lopen, rond te neuzen, ervaringen met andere reizigers uit te wisselen en (als je dat wil) te kopen. Al voelt dat laatste zeker niet als een verplichting aan, maar maakt de extra korting het wel interessant.
Rond 1 uur vertrekken we richting Tielt-Winge voor deel 2.
Deel 2: Kleding en motorgear
Bij Motocare worden de hongerige magen gestild en begint het onderdeel “Wat trek je aan op je motor en welke extra motorgear heb je nodig”. Ook weer aan de hand van een checklist. Gaande van Lees verder
Liefste BMW F 650 GS,
Twee jaar geleden liepen we elkaar tegen het lijf. Geen liefde op het eerste gezicht. Maar mijn verstand zwichtte. En mijn hart ontdooide uiteindelijk ook.
Want je bent niet de rapste, niet de knapste, niet de comfortabelste. En na een week testrijden met een ander is het wennen. Elke keer weer.
Het voorbije jaar echter, een nieuw gevoel. Dat het thuiskomen is, na zo’n testweek. Dat je er bent. Altijd. Mijn trouwe trawant. Ook al ga ik soms op stap met een ander. Schuim ik stiekem een tweedehandssite af. Krijgen concurrenten complimenten.
Ik ken je. Weet wat je kan. Wat niet. Je kleine kantjes. Je geluid, zo sexy als Maggie De Block in bikini. Je handvatverwarming, nooit heter dan een kop thee van twee uur geleden. Je remmen, bijtgraag als een tam konijn met tandpijn. Je acceleratie, opwindend als een roestige kermisattractie.
Maar dat belet ons niet. Voluit genieten doen we. Samen vastzitten in de modder. Samen tegen de grond gaan. Samen kou lijden en zitten zweten. Velden doorkruisen, files doorklieven, trappen aftotteren. Dat schept een band. Dus nee, ik wil nog niet van je af. Wij, wij blijven nog even samen.
Liefs,
Jean
Jean Le Motard 