Opgereden: Heidenau K60 M+S

Na 15.802 km met een setje Heidenau K60 M+S (de winterversie van de K60 Scout) is de achterband op. Tijd voor een kleine evaluatie.

Ik koos voor deze band omdat ik offroad meer grip wou dan met de Michelin Anakee 3 die ik eerder had liggen. Dat zal wel snor. In het begin nog wat aftasten op onverhard, maar al rap ging het rapper. Heel wat makkelijker om offroad mee te rijden dan de Anakee 3, en dus ook meer vertrouwen. Vlotter de bochten in op grindpaden, minder glijpartijen als het vettiger werd.

Op het asfalt dan. Ook hier aanvankelijk wat aftasten, maar bij droog weer merkte ik, na de inrijperiode uiteraard, weinig afname in grip t.o.v. de Anakee 3. Maar ik ben dan ook geen limietrijder. Bij nattigheid is het wel uitkijken met deze band. Waar ik met de Anakee 3 weinig had op te merken in het nat, moet je met de Heidenau K60 M+S oppassen voor pekstroken en wegherstellingen. Niet dat je er niet over kan, maar je voelt direct gripverlies als die stukken er nat bij liggen. Rechtuit weinig meer dan even verschieten, maar in bochten: opletten!

Een noppenband, dat zijn meer trillingen en kabaal. Wordt gezegd. Van meer kabaal merkte ik weinig. Maar ik rij zo goed als altijd met oordoppen. Trillingen: die voel je. Handen, voeten en kont. Ik rijd wel zonder rubbers op de voetsteunen. Maar heel erg storen doen de trillingen ook weer niet. Het verbruik nam ook iets toe, waarschijnlijk te wijten aan de noppen die voor een hogere weerstand zorgen.

heidenau-560-ms-kaal

Dat de achterband op is merk je. Hij slipt makkelijk door op een nat wegdek. En omdat het een winterband is, werd hij de laatste weken wel heel erg vierkant. Dat voel je in snelle, ruime bochten als je net op dat kantje rijdt: de motor begint achteraan te dansen. Verminderde stabiliteit, niet echt leuk. Nu ja, na 15.000 km mag je een winterband wel iets vergeven natuurlijk. De voorband kan trouwens wel nog een eind mee.

Motorkleding: review na 1 jaar in gebruik

Niet alleen de motor huist al een jaar chez Jean Le Motard, ook de motorkleding gaat intussen zolang mee. Tijd voor een review.

Motorjas: Rev’it Sand 2

De Sand 2 van Rev’it wordt verkocht als een drieseizoensjas. Lente, zomer en herfst. De jas heeft heel wat verstelriempjes, waardoor je ‘m mooi kan laten aanpassen. De protectiestukken kan je door middel van velcro positioneren zodat ze goed op je ellebogen en schouders zitten. De opbergmogelijkheden hadden misschien wat uitgebreider mogen zijn, hoewel voor mij net voldoende.

revit-sand-2-jas

De jas heeft drie lagen: de buitenlaag waarin de beschermelementen zitten, een regenlaag en een warmtelaag. Die laatste twee kan je er apart uit halen. Da’s vooral erg aangenaam als de thermometer boven de 20°C klimt.

Verwacht je echter niet aan een zomerjas, zelfs niet met alle verluchtingsritsen wijd open. Tegen dorpskernsnelheden en aan rode lichten zal het in hartje zomer zweten zijn. Doe je vooral autostrade, dan vang je wel genoeg wind om boven de 20°C deze Rev’it aan te trekken.

In koudere perioden, als de temperaturen richting vriespunt duiken, is de Sand 2 niet warm genoeg. Maar een extra fleece eronder lost dat op.

Een regenlaag, dus de Sand 2 is waterdicht? De broek heeft me al in de steek gelaten, de jas (nog) niet. Misschien niet helemaal onlogisch, ik draag er meestal een fluovestje over. En de jas heeft niet zo’n opvangplek als het kruis van een broek, wat echt een zwakke plek is.

Nog een minpunt, maar minder erg dan het waterdichtheidsprobleem, is dat je de lichtgrijze stukken van de jas niet meer proper krijgt na een tijd. Maar je kan natuurlijk ook gewoon voor de volledig zwarte versie kiezen. Het beïnvloedt hoe dan ook de slijtage niet. Hij ziet er misschien een beetje vuil uit, maar versleten is hij nog niet.

Al bij al best tevreden over de Rev’it Sand 2. Goeie allroundjas, maar als je vooral in de zomermaanden rustig gaat toeren of bijvoorbeeld een offroadfanaat bent, zijn er betere opties.

Motorbroek: Rev’it Sand 2

Over de Rev’it Sand 2 broek kan ik ongeveer hetzelfde vertellen. Drieseizoens, drie lagen, verplaatsbare protectiestukken, net te doen in de zomer. Met twee verschillen:

1. Op vlak van waterdichtheid heeft de Sand 2 broek me al twee keer teleurgesteld. De regenlaag heb ik al twee keer moeten vervangen, telkens na 4 maanden in gebruik, dus ik verwacht me binnenkort weer aan een nat kruis. Redelijk groot minpunt.

2. De warmtelaag wordt overbodig als je een gewone broek draagt onder je motorbroek. In de winter is het perfect te doen om zo de kou in te duiken.

Besluit: minder tevreden van de broek dan van de jas, en daar heeft de waterdichtheid alles mee te maken.

revit-sand-2-broek

Helm: Lazer Paname

Een systeemhelm. Bleek een goeie keuze, want het is leuk om met de klep omhoog te rijden. Als het tempo niet te hoog ligt tenminste. Of je moet graag vliegen eten.

De pasvorm is iets minder geworden na een jaar, maar de Lazer zit nog steeds passend genoeg.

Het ingebouwde zonnevizier is erg handig, en de pinlock doet wat hij moet doen: zorgen dat je vizier niet aanwasemt. Ook handig: bijna de volledige binnenkant kan je uit de helm halen voor een wasmachinebeurtje.

lazer-paname-motorhelm-fluo

Na een tijdje opent en sluit de klep wel wat stroever (vooral na stoffige offroadritten), maar wat siliconenspray lost dat probleem in een wip op.

De verluchting is eerder matig te noemen. Vooral in de zomer zou wat meer airflow bij een volledig gesloten helm aangenaam zijn. Langs de andere kant heb je aan een hoog opgetrokken buffje genoeg om de wintermaanden met deze helm te trotseren.

Oh, en de kleur … Misschien niet de mooiste, maar je wordt wel snel gezien.

Na 20.000 km begint de Lazer Paname wat gebruikssporen te vertonen, maar een jaartje zal hij wellicht nog wel meegaan.

Motorhandschoenen (winter): Rev’it Alaska GTX

Uitgerust met Goretex, behoorlijk dik, volledig uit leder. Ze zijn nog altijd waterdicht en zijn na een tijdje zelfs behoorlijk soepel geworden.

Het plastic wissertje op de wijsvinger van de linkerhandschoenen, zodat je bij nat weer even je vizier kan ruitenwisseren, is slim.

Vriestemperaturen kan je met de Rev’it Alaska GTX echter niet trotseren, zelfs niet met je handverwarming op. Tenzij je grote afstanden en hoge snelheden vermijdt. Dan lukt het wellicht net met handverwarming. Maar de echte doorrijders die wat meer comfort en geen ijskoude vingers willen, zullen naar warmere alternatieven moeten zoeken.

revit-winterhandschoenen-mo

Voor de rest wel tevreden van deze handschoenen. Doen wat ze beloven en na een jaar intensief gebruik valt de slijtage heel erg goed mee. Kan ik nog wel een jaartje mee verder.

Motorhandschoenen (zomer): Rev’it Chevron

Als het heet wordt, is het zweten in de Alaska GTX, dus dan trek ik de Chevron handschoenen van Rev’it aan. Ook volledig uit leder, maar dun en met veel perforatie.

revit-zomerhandschoenen-mot

Er zijn nog frissere handschoenen, maar dan moet je het wel zonder de protectie stellen waarmee deze Rev’its zijn uitgerust.

De Rev’it Chevron draag ik minder dan de winterhandschoenen, dus weinig slijtage te bespeuren.

Fluovestje: G&F

G&F is het huismerk van Eko. Het is een simpel fluovestje dat dankzij de elastische stukken mooi aansluit. Voorzien van reflecterende stroken en een rits vooraan.

Niks op aan te merken, alleen zou een opbergzakje handig geweest zijn. En na een jaar krijg je, zoals bij de lichte stukken van de jas, het vuil er nog moeilijk uit.

gf-motorvest-fluo

Motorlaarzen: Sidi Adventure Gore

De motorlaarzen heb ik pas in september gekocht, maar ik steek ze toch al in deze review.

Ik ben er erg tevreden over. In het begin zitten deze Sidi’s wat stijf, maar na een tijdje worden ze iets soepeler, hoewel je er geen lange wandelingen mee moet gaan doen.

Ik heb ze gekocht omwille van twee wensen: waterdicht en geschikt voor een stukje offroad.

Waterdicht zijn ze nog steeds, in de winter ook warm genoeg. Hoe heet ze in de zomer zijn valt nog af te wachten.

Offroad gedragen ze zich prima en een laag modder spuit je er gewoon met de hogedrukreiniger af.

Na een tijd begint wel gepiep te weerklinken: de wrijving van de plastic en lederen onderdelen. Wat siliconenspray brengt de rust terug.

sidi-adventure-gore-motorla

Alleen jammer van een behoorlijke designfout: het beschermstukje voor het schakelpedaal op de linker laars had nog verder naar de neus mogen doorlopen. Ofwel ben ik de enige die eerder met de tenen schakelt dan met de wreef. Zorgt ervoor dat het leder op de neus lichtjes beschadigd wordt. Voorlopig nog geen probleem, maar op termijn moet ik de schoenmaker wellicht vragen om een extra laagje leder.

1 jaar BMW F 650 GS gereden: evaluatie

Een jaar geleden kocht ik mijn eerste motor. Een model kiezen was vanzelfsprekend wat tasten in het duister. Intussen zijn we 20.000 km verder. Tijd om de BMW F 650 GS te evalueren.

bmw-f-650-gs-mono

Kort samengevat ben ik bijzonder tevreden. Uitstekende leermotor, zowel voor een beginnende motard tout court, als voor een offroadgroentje. Hij kan zowat alles aan en is zeer betrouwbaar.

Dat was de samenvatting. Nu wat uitgebreider:

Looks

Toen ik ‘m kocht, vond ik de BMW F 650 GS niet de mooiste motor die je kon vinden. Nog steeds niet. Lelijk vind ik ‘m ook weer niet, en looks zijn niet het enige dat telt voor mij.

Leermotor

Tijdens de zoektocht naar mijn eerste motor werd de 650 GS geregeld omschreven als de ideale beginnersmotor. Da’s niet gelogen. Om manoeuvres te oefenen is hij perfect. Hij weegt niet veel, heeft geen te agressief karakter en geeft veel vertrouwen. Alleen jammer van die 3 kW die hij tekort komt.

Ook wie wil leren offroaden met een reisenduro heeft met de 650 GS een goede leermotor. Krachtig genoeg en door zijn gewicht (175 kg) makkelijker te beheersen dan pakweg een 1150 GSA die 100 kg meer weegt. En aan robuustheid geen gebrek. Oké, de plastic onderdelen kunnen wat minder tegen een stootje, maar verder is de 650 GS gebouwd als een reisenduro, dus hij kan wel wat hebben.

Zithouding

Ik kocht de motor met heel wat autostradekilometers en filegefilter in het achterhoofd. Een aangename zithouding zou dus tof zijn. De 650 GS zit mooi rechtop en van mijn rug krijg ik dan ook niet gauw last. En voel je toch iets, dan kan je altijd wat rondschuifelen op het zadel. Iets wat andere motoren niet altijd toelaten.

De knieën zitten wel behoorlijk geplooid (hier haalt de Harley het wel van de BMW), maar na een tijdje merk je daar niks meer van. Gewoon een kwestie van wennen dus.

Bescherming tegen wind en regen

Veel woonwerkverkeer, dus wat bescherming tegen de elementen is dan meegenomen. De 650 GS scoort hier niet erg hoog. Een RT is bijvoorbeeld een betere keuze, maar je kan het ook slechter treffen. Sorry Iron 883, ik moet weer naar jou refereren.

Accessoires

Na enkele maanden rijden: toch beginnen twijfelen over wat extra accessoires.

Zijkoffers leken me wel handiger dan elke dag met een rugzak naar het werk te rijden. Tweedehands setje BMW Vario koffers op de kop getikt, nog altijd zeer tevreden van.

Het kuipje van de 650 GS stelt weinig voor. Ik heb zitten twijfelen over een hogere ruit om wind en regen af te houden, maar uiteindelijk valt het allemaal wel mee, dus voorlopig rijd ik nog met de standaardruit.

Tijdens de wintermaanden ben je een pak minder zichtbaar. Laat licht en vroeg donker. Oké, je kan met pinkers of grootlicht door de file rijden, ook al breek je de verkeersregels. Een andere optie is extra verlichting te monteren. Een tijdje overwogen, maar uiteindelijk besloten om het niet te doen, vooral vanwege de offroadavonturen die dergelijke spielereitjes maar wat graag ruïneren.

De spiegels hebben een behoorlijke grote dode hoek, dus ook betere spiegels heb ik overwogen. Maar die klacht vergeet je vlug van zodra je (ja, sorry weeral) op de Harley kruipt. Vlug even een blik over de schouder dus.

Onderhoud

De BMW F 650 GS heeft een ketting, dus die moet je geregeld smeren. Da’s ook alles, een werkje van hooguit 2 minuten.

De rest kan tijdens de vaste onderhoudsbeurten. Een nieuwe kettingset ligt er intussen al op en de remblokjes zijn ook niet meer dezelfde als bij aankoop. Wat logisch is, dit zijn de typische slijtageonderdelen.

Enige vuiltje aan de lucht is dat mijn huidige ketting, die er nu 16.000 km op heeft zitten, een tikgeluid begint te maken. Volgens Antwerp Moto Store gaat het om een schakel die niet meer plooit, en zou ik de ketting best binnenkort vervangen. De ketting werd trouwens opgelegd bij Euromotors in Borsbeek.

Power

Een racemonster is de 650 GS niet, maar met zijn enkele cilinder, 652 cc en 50 pk moest hij bijvoorbeeld niet onderdoen voor de Harley Iron 883. Hij levert zijn power mooi gelijkmatig af en heeft een pittig karakter.

Je mag ‘m ook hoger in de toeren jagen dan de Harley. Tegen 5000 toeren merkte je dat de Iron 883 buiten adem begon te raken, terwijl de BMW dan nog best even door kan.

Wel is het wennen om tegen 5000 toeren in vijfde over de autostrade te rijden (120 km/u). Een iets lager toerental zou dan comfortabel zijn, hoewel ook dit na een tijd – net zoals de geplooide knieën – went.

Vooruitzichten

Collega Nicolas (eigenaar van een Triumph Street Triple) was er zeker van dat ik binnen een jaar naar iets zwaarders zou switchen. Ik denk het niet.

De 650 GS volstaat perfect aan mijn behoeften. Want ik ben nog altijd aan het leren. Vooral offroad dan. De Endurofun Lenterit en de Type 1 cursus smaakten naar meer, dus ik zie niet in waarom ik nu naar een zwaardere motor zou moeten overschakelen. Meer gewicht? Nee, dank u. Met een nieuwe motor tegen de vlakte gaan? Liever niet.

En om naar het werk te rijden volstaat hij ook. Oké, voor de autostradekilometers zou hij in vijfde wat meer ruimte mogen hebben, maar als je je aan de verkeersregels houdt, heb je die ruimte eigenlijk niet nodig.

De 650 GS zal dus hoogstwaarschijnlijk nog een poos hier op stal staan. Wat niet wil zeggen dat ik soms zit te dromen van iets anders. De BMW R 1200 GS (en de Adventure) bijvoorbeeld. Of een tweedehands 1100 of 1150 GS, wat waarschijnlijk realistischer is. Maar ook andere merken, hoewel ik naar de reisenduro’s blijf kijken. Een KTM 950 of 990 Adventure vind ik erg knap, en een Triumph Tiger 800 of Explorer kan er ook mee door. En de schetsen van de nieuwe Honda Africa Twin zien er ook ferm uit, vooral die met de dubbele koplamp.

Maar voorlopig laat ik alles nog even zoals het is. To be continued!