Eindelijk! Morgenochtend zetten we aan richting Pyreneeën. De route werd na de eerste worp bijgeschaafd, iets meer nadruk op Spaans asfalt. De motor staat ook klaar: van Moto Guzzi krijg ik een V85 TT mee. Straks de laatste zaken inpakken en dan zijn we er helemaal klaar voor. Wie wil meevolgen, ik probeer af en toe iets te posten op Instagram en/of Facebook.
Het was op een druilerige winterdag dat ik, mijmerend over het komende motorseizoen, aan Jean liet weten dat ik eens iets anders wilde. Geen doorsneekoek of eenheidsworst. Een specialleke.
“Ik wil een maxi-scooter testen”, zei ik.
Toen werd het even stil, ten huize de redactie.
”Jij wilt een scooter testen?”, vroeg Jean.
“Ja”, antwoordde ik.
“Een scooter?”
“Ja”.
Opnieuw stilte.
“Welke dan?”
Ik ken niks van maxi- of mini-scooters. Op de Brusselse ring laveren ze filterend de file door. In en rond de grote steden krioelt het er van. Dus wou ik wel eens zo’n maxi-scooter testen. Maar welke?
Al gauw kwam ik uit bij de Honda X-ADV. Niet zomaar een scooter, maar eentje die beweert zich in een geheel eigen klasse te bevinden. Een motorfiets met de zithouding en het comfort van een scooter.
Honda deelt de X-ADV in bij zijn adventure-modellen. Het doet dat door de X-ADV enkele allroad-eigenschappen mee te geven: een groter voorwiel dan bij klassieke scooters, instelbare vering voor en achter, uitschakelbare tractiecontrole, handbescherming en een mooi digitaal dashboard in de stijl van een CRF450 Rallye. Het geheel ziet er in ieder geval geslaagd uit, met zijn stoere “armoured” kleurenstelling en geblokte Bridgestone banden.
Motor of scooter?
Al van bij de eerste meters merk ik hoe wendbaar de X-ADV is. Ideaal voor in de stad, hier speelt hij deze scootertroef optimaal uit. Het is wel even wennen aan de zithouding: rechtop en met een breed stuur: dat ken ik van op adventuremotoren. Voeten naar voor en niks tussen de benen: dat ben ik niet gewoon. Lang duurt het niet of ik weet niet beter en gooi de scooter van links naar rechts. Bij een stop aan een cafeetje kan de helm makkelijk in het 21 liter grote opbergvak onder het zadel.
Wanneer ik de stad verlaat en het tempo omhoog kan valt dan weer de stabiliteit op. Hier speelt hij zijn motortroeven uit. Toeren lukt goed met de X-ADV. Het scherm is in vijf standen verstelbaar waarbij niet alleen de hoogte maar ook de hoek wijzigt. De middelste stand was Lees verder
Dat Harley-Davidson de laatste jaren haar gamma aan het verbreden is om een ruimer publiek te verleiden, daar kan je moeilijk naast kijken. De meest spraakmakende modellen die Harley binnenkort zal lanceren zijn de elektrische LiveWire (in september van dit jaar al!) en een adventure bike die pas volgend jaar op de markt komt maar nu al voor behoorlijk wat controverse zorgt. Twee motoren die je gerust in de categorie “speciallekes” mag onderbrengen.
Gelukkig verliest Harley bij haar verbredingsbeweging de beginnende motard niet uit het oog. Bewijs daarvan is het 750-blok dat in 2015 geïntroduceerd werd, eerst in de Street 750 en later de Street Rod.
De lichtste Harley is echter niet altijd de eerste keuze van een beginner, en daarom hebben de Amerikanen dit jaar hun Sportster-gamma uitgebreid met de Iron 1200. Inderdaad, een stevig 1202 cc blok, maar wél in het ranke lijf van de Iron 883. En de prijs is maar een fractie meer dan de 883: de Iron 1200 heeft een vanafprijs van 11.400 euro (BE) / 13.200 euro (NL) terwijl je met een nieuwe Iron 883 rijdt vanaf 10.965 euro (BE) / 12.500 euro (NL).
Is die grotere tweecilinder dan niet teveel van het goeie voor een beginner? Wel, de Iron 883 vond ik een leuke opstapper met een aangenaam blokje dat evenwel wat opwinding miste. De Iron 1200 wil dat euvel verhelpen. De nieuweling levert 96 Nm koppel en 66 pk terwijl je het op de 883 met 70 Nm en 52 pk moet stellen. Motorisch een beduidende upgrade dus, maar verder bespeur je weinig verschillen tussen beide motoren: frame, ophanging en remmen bleven ongewijzigd.
De zitpositie is typisch Harley en vraagt enige gewenning als Harley-rijden nieuw voor je is: de voetsteuntjes breed geplaatst, de benen wijd. Het mini-apehangerstuur is niet bepaald laag, maar zeker niet te hoog om vermoeiend of onhandig te worden. Meer zelfs, het stuur zorgt ervoor dat je aangenaam rechtop zit, en doordat het redelijk in je blikveld komt, wordt de Iron 1200 een opvallend handige filefilteraar.
Toch kan je het comfort niet Lees verder
Laarzen: Alpinestars Toucan
In februari 2017 kocht ik een paar Alpinestars Toucan laarzen. Geen klachten (na twee jaar nog altijd perfect waterdicht, slechts zeer lichte gebruikssporen ondanks het intense gebruik en geen last van gepiep zoals met de Sidi’s) tot ik onlangs – net na de garantietermijn van 2 jaar – ontdekte dat het rubber op beide schachten barsten vertoonde. Aangeklopt bij Rad, waar ik de laarzen kocht. Die namen contact op met Alpinestars. Het was even wachten op antwoord uit Italië (drie weken!) maar uiteindelijk kwam er dan toch witte rook: “Alpinestars meent dat dit onder slijtage valt, maar wil de laarzen uitzonderlijk toch terugnemen en omruilen voor een nieuw paar.” En dat nieuwe paar, is intussen alweer enkele weken in gebruik. Fijn geregeld!
Motorbroek: Klim Badlands
Ook langer dan twee jaar (en nog steeds tot grote tevredenheid) in gebruik: mijn Klim Badlands motorpak. Eén euvel: de rits van de broek begon stilaan slechter en slechter te sluiten tot ze het uiteindelijk begaf. Een tandje dat verkeerd was gaan zitten. Tijd om te achterhalen of die levenslange garantie – die normale slijtage evenwel niet dekt – iets waard is. Klim gecontacteerd en binnen een paar uurtjes al een antwoord: stuur maar op, dan vervangen we de rits. En die nieuwe, perfect geplaatste rits zit er intussen al in. Fijn geregeld!
Spiegels: Doubletake mirrors
Als nieuwjaarscadeau van Allroadmoto gekregen, direct geïnstalleerd en intussen al anderhalf jaar in gebruik. De Doubletake mirrors zet je via een meegeleverde RAM-bol en RAM-arm vast. Handig als je af en toe offroad gaat en je niet bij elke valbeurt nieuwe spiegels wil steken. En ze bieden ook nog ‘s een goed zicht. Content van!
Tent: Coleman Cortes 3
Tijdens m’n vorige Alpentrip bleek de ouwe Aldi-tent (+20 jaar) alleen nog maar Lees verder
Gisteren vond in Eindhoven de tweede editie plaats van de Matchlight Motorcycle Show. Zoals de organisatoren het zelf omschrijven: “a carefully curated collection of hand-picked vintage and custom motorcycles by some of Europe’s best builders”. Kleine impressie van al dat moois:
Piss Yellow Panhead door James Bull:
1975 Harley-Davidson SX 250 door Thermotec Coating:
Zoon Van Een Pistool door Simon’s Custom:
Bijzonder indrukwekkende, supercharged 1975 Ironhead door Kruyswater Motorfietsen:
Allroadmotoren zijn alomtegenwoordig, maar offroad gaan ze lang niet allemaal (en misschien gelukkig maar). De constructeurs van hun kant willen natuurlijk maar wat graag dat allroadrijders ook het offroadaspect van hun motor verkennen (“ongelofelijk wat mijn motor allemaal kan!”). Dus zie je meer en meer importeurs die gaan samenwerken met lokale offroadspecialisten.
BMW Belux heeft in België sinds dit jaar twee partners: Grondpadman (met oefenterrein in Ingelmunster) en Backtrail (met oefenterrein in Geraardsbergen). Toen BMW me uitnodigde op een kennismakingsdag om hun offroadtrainingsfaciliteiten én de offroadkwaliteiten van hun motoren te ontdekken stond ik direct te springen. Want offroad met zo’n dikke GS, da’s niet iets dat ik elke dag mag doen.
Ik koos voor Grondpadman, gezien ik Backtrail al kende (en goedkeurde, na vorig jaar een doorgedreven training in de Ardennen gevolgd te hebben, toen nog onder de naam BMW GS Riding Academy). Je herkent me op de foto’s trouwens aan de groene jas en witte helm.
Grondpadman, da’s Piet Lievens (die al heel wat jaartjes een BMW Certified Offroad Instructor badge op z’n jas mag hangen), instructeur Bart en vrouwusje-van-alles Annelise. Op hun terrein, Enduropark Mandes in Ingelmunster, geven ze zowel een basis offroadtraining, een doorgedreven offroadtraining én een training voor enkel vrouwen. Je mag met je eigen GS deelnemen, maar je kan ook een GS huren (van 310 tot 1250). Met een ander merk Lees verder
Een BMW line-up zonder boxers? Ondenkbaar. Het typische beeld van de twee stevige bulten is onlosmakelijk met het merk verbonden. Weinig kans dus dat BMW plannen heeft om de boxer binnenkort te begraven. Ze blijven hem alleszins doorontwikkelen. Want de concurrentie staat ook niet stil natuurlijk.
Honderd jaar na de geboorte van de M2B15, de allereerste BMW boxermotor, voegt BMW met de introductie van de gloednieuwe 1250-tweecilinder opnieuw een hoofdstuk toe aan haar boxerboek. Het nieuwe blok is verkrijgbaar in vier smaken: GS, RT, RS en R. Met die laatste ervaar je de flattwin in z’n meest pure vorm.
Hop, op de VVT-trein
De laatste 1200-boxer dateert van 2013 en met de ontwikkeling van het nieuwe 1250-blok ging het BMW in de eerste plaats om meer poeier onderin. De cilinderinhoud steeg van 1.170 naar 1.254 cc, de paardenstal werd uitgebreid van 125 naar 136 stuks, en de koppelpiek klom van 125 Nm (bij 6.500 toeren) naar 143 Nm (bij 6.250 toeren).
Bovenop die straffere cijfers debuteert BMW in dit blok met de ShiftCam-technologie, in gewonemensentaal variabele kleptiming genoemd. Terwijl sommige merken al jàren deze techniek toepassen, Lees verder
