Kort getest: BMW F 800 GT

Een paar dagen met een BMW F 800 GT gereden (bedankt Peter Motor Works), de bevindingen.

bmw-f-800-gt-review

F 800 GT, de benaming lijkt op F 800 R, een model dat ik in maart enkele dagen mocht lenen. Qua krachtbron erg vergelijkbaar dacht ik. Op papier ziet het er alleszins hetzelfde uit: een 798 cc tweecilinder die 90 pk levert en bij 6000 toeren piekt naar 86 Nm.

Tot ik vertrok: tiens, de GT is wat minder nukkig en nerveus. De BMW F 800 GT is dan ook een sporttoerer, en die mag wat vriendelijker in de omgang zijn.

Toch had het op vlak van power voor mij iets meer mogen zijn. Ik bleef wat op m’n honger zitten. De GT komt, zeker in de lagere toerregionen, lui over. Hoog in de toeren wordt hij wel ineens wakker, dus het is kwestie van ‘m niet te laten indommelen.

bmw-f-800-gt-test

Van een sporttoerer verwacht je toereigenschappen en die bezit deze motor wel degelijk. De kuip is niet gigagroot zoals bij de BMW R 1200 RT, dus op dezelfde bescherming mag je niet rekenen. Niettemin doet het kuipje het behoorlijk. Het zet je borst goed uit wind, je bovenarmen krijgen wel een beetje wind te verduren. Je benen vangen bij regenweer hoogstens wat druppels.

Goed gezien van BMW om de ruit niet te hoog te maken. De luchtstroom glijdt net onder je helm door, waardoor je helm geen zware turbulentie te verwerken krijgt. Bij andere motoren, zoals de Suzuki V-Strom 1000, zorgde net die hogere ruit ervoor dat mijn hoofd flink wat gedaver mocht slikken.

Op 650 km tekende ik een gemiddeld verbruik op van Lees verder

Eerste keer op circuit: naar Mettet met Clubmot

circuit-jules-tacheny-mettet

Circuitrijden? Niks voor mij. Da’s alleen voor snelheidsmaniakken, waaghalzen en would-be-Rossi’s. Althans, zo dacht ik er tot voor kort over.

Maar dat was buiten Clubmot gerekend. Tijdens hun bochtencursus die ik in mei volgde kwam spontaan de goesting om de aangeleerde techniek nog verder bij te schaven. En dan kom je haast automatisch op een circuit terecht, waar je geen rekening moet houden met snelheidslimieten, verkeersdrempels, zebrapaden, overstekende honden, gladde wegmarkeringen of putten in de weg.

Ik dus naar de Road Control cursus van Clubmot. Da’s zo’n beetje hun circuitinitiatie. Geen ervaring vereist, en evenmin een racemachine. Onze groep bestond dan ook uit een allergaartje: BMW R 1100 GS, Honda NC 700 S, Ducati Monster, Triumph Street Triple, Yamaha XT660X, Suzuki Bandit … Ik had twee kameraden mee: Jan op een Triumph Thruxton en Bert met z’n Buell Lightning XB12s. Ikzelf had m’n 650 GS ingeruild voor een KTM 1050 Adventure (waarvan je hier het testverslag kan lezen).

rondjes-draaien-op-mettet

Afspraak om 8 uur op het circuit Jules Tacheny in Mettet. Erg geschikt voor motoren wegens bochtig, technisch en weinig rechtuit. Of zo werd me vooraf toch verteld.

De dag werd opgedeeld in 6 sessies: 20 minuten rijden op het circuit met telkens een uur ertussen. Lijkt misschien lang als je dat zo leest, maar achteraf gezien kwam dat uur zeker van pas.

Tijdens de drie uren “pauze” in de voormiddag kreeg onze Road Control groep een paar brokken theorie te verwerken. Over zithouding, stabiliteit, kijk- en stuurtechniek. Over hoe je bochten leest. Over waar en hoe je remt en gasgeeft. Alles helder en zonder belerend vingertje uitgelegd door Erik, zoals hij dat ook al deed tijdens de Master opleiding.

Na elk uurtje theorie gingen we voor 20 minuten het circuit op. Dat gebeurde in kleinere groepjes met telkens een instructeur. In de voormiddag zorgde die ervoor dat alles er heel erg beheerst aan toe ging. De eerste sessie mochten we bijvoorbeeld enkel in tweede versnelling rijden en niet aan onze rem komen. Vooral de bochten ontdekken, letten op de instructies die je het uur erover had gekregen, aanvoelen hoe snel je een bocht in- en uitkan. Elke ronde reed een andere motard voor de instructeur, zodat die je achteraf feedback kon geven. Ook al waren de voormiddagsessies weinig spectaculair, het was onmogelijk om zonder grijns op m’n smoel van het circuit te rijden na elke sessie. Bij Jan en Bert zag ik hetzelfde fenomeen.

Iedereen kreeg een korte persoonlijke debriefing na elke sessie. De voornaamste opmerking na mijn eerste sessie was Lees verder

Test: KTM 1050 Adventure

Wie al eens in groep richting offroad trekt met z’n motor, zal vast al gemerkt hebben dat naast de BMW GS club intussen ook een enthousiaste KTM Adventure aanhang is opgestaan. Sinds de introductie van de KTM 1190 Adventure hebben de Oostenrijkers een model in huis dat niet te negeren valt.

Logisch dus dat KTM nu kiest om hun Adventure aanbod uit te diepen. Dit jaar kwamen er de KTM 1290 Super Adventure en de KTM 1050 Adventure bij. Ik mocht een weekje op stap met de 1050.

ktm-1050-adventure

Die 1050 Adventure wordt al eens smalend de budgetversie van de 1190 genoemd, want beide motoren zijn voor een groot stuk identiek. De 1050 heeft nagenoeg hetzelfde motorblok, al werd dat wel van 1195 naar 1050 cc teruggebracht door slag en boring te verkleinen. De paardenstal wordt zo gereduceerd van 150 naar 95 pk, maar de koppelcurve loopt wel opvallend gelijk, tot je ergens boven de 6000 toeren gaat. Het blok kan dus in principe veel meer power aan, maar KTM koos voor deze ingreep om de 1050 geschikt te maken voor het A2-rijbewijs.

Ook moet de 1050 Adventure het stellen met een soberdere uitrusting dan de 1190, zoals minder fancy spiegels, een eenvoudigere ABS en tractiecontrole, en een andere voorvork.

ktm-1050-adventure-bergop

King of the road

Toch valt me iets anders direct op als ik bij Motocare de eerste keer op de KTM 1050 Adventure stap: zijn zithoogte. Met 85 cm is dit het hoogste zadel dat ik al mocht beklimmen. Even wennen. Eén voet kan ik nog altijd probleemloos vlak op de grond zetten zonder in het zadel te moeten manoeuvreren. Twee voeten vlak op de grond, daar moet ik wat moeite voor doen.

Even later op de autostrade ervaar ik het voordeel van die hoogte: Lees verder

Motor t-shirts kopen: 13 online adresjes

“Jan, die t-shirt is versleten. Die gaat in de vuilbak.” Een zin die ik wel vaker mag horen. Ik veronderstel dat ik niet de enige ben.

Tijd dus om wat verse t-shirts te shoppen. En waarom geen motorgeïnspireerde t-shirt? Eentje van je favoriete merk ligt teveel voor de hand, laat ons ’s kijken wat er buiten BMW, Ducati, Triumph en andere usual suspects te vinden is.

Want als je verder kijkt vind je genoeg leuks. Vooral veel custombouwers weten hoe een good looking shirt te ontwerpen. Een lijstje dus, dat je zeker mag aanvullen in de comments. Hier gaan we.

1. Deus Ex Machina
Custombouwers die vanuit Australië intussen zowat de wereld hebben veroverd. Ruim aanbod t-shirts, maar de verzending vanuit Italië kost je 15 euro, dus misschien loont het om enkele t-shirts tegelijk te bestellen.

deus-ex-machine-t-shirt

2. 4h10
Parijse garage. Klein maar fijn aanbod. 8 euro verzendkosten voor een shirt.

4h10-motor-t-shirt

3. Eat Dust
Uit Antwerpen, jawel. T-shirts die niet in solden staan, zijn behoorlijk prijzig, maar een shirt opsturen kost dan weer maar 5 euro. Of je kan misschien in een winkel terecht.

eat-dust-motorcycle-shirt

4. El Solitario
Groepje Spanjaarden dat onder meer deze gigacoole Imposter bouwde. Hun t-shirts zijn van hetzelfde laken een shirt. Voor 15 euro naar België gefedext.

el-solitario-t-shirt

Lees verder

MotoKouture op Wheels & Waves 2015

MotoKouture, een van de fijnste customshops van ons land, trok dit jaar richting Wheels & Waves, een van de fijnste customevents van Europa. Onder meer hun Blokbeest (die we al op het Autosalon zagen in januari) en hun Américain Préparé (hun jongste creatie) mochten er de show stelen. Ook Jan en Dirk (zie eerder) maakten deel uit van dit zootje ongeregeld. Check het filmpje hieronder (waarschuwing: blote kont gesignaleerd).