Test: Ducati Scrambler Icon

scrambler-ducati

Wie een beetje in motoren is geïnteresseerd, heeft er niet naast kunnen kijken: de lanceringscampagne van de Ducati Scrambler. De Italianen stoften hun geschiedenisboeken af en bliezen – met heel wat trompetgeschal – een Ducati model uit de jaren 60 en 70 nieuw leven in.

De nieuwe Scrambler oogt modern en klassiek tegelijk. Post-heritage noemt Ducati het. Er hangt zelfs een hipstergeurtje aan. Zeker met de vele personalisatiemogelijkheden. Gewoon een van de vier uitvoeringen kiezen en dan de uitgebreide accessoirecatalogus openslaan. Lekker makkelijk.

Die vier uitvoeringen van de Scrambler deed ik al eerder uit de doeken. Ik mocht een weekje de Icon uitproberen.

ducati-scrambler-led-achterlicht

Duveltje uit een doosje

De Scrambler oogt erg compact en vriendelijk. Puur op de looks af zou je ‘m haast als een opstapper durven bestempelen. Gooi je been over het zadel en die indruk wordt zelfs versterkt. Lage zit, rechte zitpositie, het brede stuur dat makkelijk in de hand ligt, de afwezigheid van een ellenlange lijst features en menu-items … Mikt Ducati echt op beginners, zoals hier en daar verkondigd wordt?

ducati-scrambler-stuur

Tot je start en vertrekt. Het geluid is misschien niet zo knetterluid als de Monster 821 die ik vorig jaar probeerde, maar de Scrambler ronkt toch ook mooi. En dan vertrek je met een stevige draai aan het gas en … Lees verder →

Test: KTM 1050 Adventure

Wie al eens in groep richting offroad trekt met z’n motor, zal vast al gemerkt hebben dat naast de BMW GS club intussen ook een enthousiaste KTM Adventure aanhang is opgestaan. Sinds de introductie van de KTM 1190 Adventure hebben de Oostenrijkers een model in huis dat niet te negeren valt.

Logisch dus dat KTM nu kiest om hun Adventure aanbod uit te diepen. Dit jaar kwamen er de KTM 1290 Super Adventure en de KTM 1050 Adventure bij. Ik mocht een weekje op stap met de 1050.

ktm-1050-adventure

Die 1050 Adventure wordt al eens smalend de budgetversie van de 1190 genoemd, want beide motoren zijn voor een groot stuk identiek. De 1050 heeft nagenoeg hetzelfde motorblok, al werd dat wel van 1195 naar 1050 cc teruggebracht door slag en boring te verkleinen. De paardenstal wordt zo gereduceerd van 150 naar 95 pk, maar de koppelcurve loopt wel opvallend gelijk, tot je ergens boven de 6000 toeren gaat. Het blok kan dus in principe veel meer power aan, maar KTM koos voor deze ingreep om de 1050 geschikt te maken voor het A2-rijbewijs.

Ook moet de 1050 Adventure het stellen met een soberdere uitrusting dan de 1190, zoals minder fancy spiegels, een eenvoudigere ABS en tractiecontrole, en een andere voorvork.

ktm-1050-adventure-bergop

King of the road

Toch valt me iets anders direct op als ik bij Motocare de eerste keer op de KTM 1050 Adventure stap: zijn zithoogte. Met 85 cm is dit het hoogste zadel dat ik al mocht beklimmen. Even wennen. Eén voet kan ik nog altijd probleemloos vlak op de grond zetten zonder in het zadel te moeten manoeuvreren. Twee voeten vlak op de grond, daar moet ik wat moeite voor doen.

Even later op de autostrade ervaar ik het voordeel van die hoogte: Lees verder →

Getest: verwarmde handschoenen van Mobile Warming

Deze winter kocht ik een stel verwarmde handschoenen van Mobile Warming. De ergste kou hebben we intussen gehad. Tijd voor de bevindingen na een paar weken in de kou rijden, hoofdzakelijk ritten van dik 100 km, waarvan het merendeel autostrade.

verwarmde-handschoenen-mobile-warming

Rijden met verwarmde handschoenen betekent niet dat je probleemloos een middagje aan -25°C kan rondtuffen. Bij -3°C en met de handschoenen op de hoogste temperatuur redde ik het niet. Verrekt koude vingers. Gelukkig heb ik handvatverwarming en dat werkt in combinatie met de verwarmde handschoenen een stuk beter. Handvatverwarming op maximum, handschoenen op 75% van hun vermogen en ik kon -3°C net aan. Waarmee ik bedoel: ik had geen lekker warme handen, ik had zelfs koude handen, maar ze deden net geen pijn van de kou.

Bij 4°C had ik genoeg aan de handschoenen op 75% van hun vermogen en kon de handvatverwarming uit. Ik probeerde bij dezelfde temperatuur mijn winterhandschoenen maar zelfs met maximale handvatverwarming begon ik na 15 minuten pijnlijk koude vingers te krijgen. Die verwarmde handschoenen maken dus een heel verschil.

mobile-warming-batterijen-lader

Zet je de handschoenen op 75% dan zouden ze je ongeveer 3 uur verwarmen. Klopt bij mij perfect. Opladen duurt zo’n 5 uur en gebeurt via een lader waarmee je beide batterijen tegelijk kan laden. Ziet er wat cheap uit maar doet wat het moet doen. De batterijen zijn niet klein, maar hun formaat beïnvloedt uiteraard hoelang ze het uitzingen. Echt in de weg zitten doen ze gelukkig niet. Wel even prutsen om ze na een laadbeurt terug in de manchet te stoppen. Tip: steek eerst de zijde waar je het kabeltje inplugt in de manchet.

Verder viel het me op dat Lees verder →

Dagen Veilig Motorrijden 2015

Het begin van het nieuwe motorseizoen (tenminste, voor wie zijn motor op stal doet tijdens de winter), dat betekent ook dat de Antwerpse politie de Dagen Veilig Motorrijden organiseert. Dit jaar op zaterdag 2 en zondag 3 mei. Zoals gebruikelijk kan je je behendigheid en je kennis van de verkeersregels testen, tips van professionals krijgen en een toertje maken doorheen het Antwerpse.

Meer info hier.
Inschrijven hier. ’t Is gratis!

Voorproefje van wat je mag verwachten:

Getest: Triumph Bonneville T100 Black

De Triumph Bonneville gaat al eventjes mee. In 1959 rolde de eerste uit de Triumph Engineering fabriek in Meriden. Wie vandaag met een Bonnie rondrijdt heeft dus heel wat geschiedenis onder de poep. Niet dat een Bonneville van nu een overjaars geval is. Door de jaren heen vernieuwde Triumph dit historische model.

Tegenwoordig heb je de keuze uit de Bonneville (de “geüpdatete” versie) en de Bonneville T100 (de nostalgische uitvoering). Ik kreeg een weekje de T100 Black mee. Z’n naam verraadt het al, deze Bonnie is black.

triumph-bonneville-t100-black-veld

Regelrechte klassieker

Je moet geen motorkenner zijn om te zien dat de T100 een regelrechte klassieker is. Zijn looks mogen dan al jaren amper veranderd zijn, hij pakt nog steeds iedereen moeiteloos in. Meermaals tijdens mijn testweek goedkeurende knikjes mogen ontvangen onderweg, vleiende woordjes mogen horen van collega’s (zowel motards als niet-motards) en een spontane babbel gedaan met een camionchauffeur die op me afstapte aan een tankstation om te zeggen hoe mooi hij mijn motor vond.

triumph-bonneville-t100-black-tellers

De Triumph Bonneville T100 Black is net iets ruiger dan z’n andere T100-broertjes. Daar zit al dat zwart voor iets tussen. Velgen, motorblok, spiegels enzovoort: allemaal in het zwart. Verder is hij stijlvol afgewerkt met z’n peashooter-uitlaten, duidelijke tellerpartij en details als het buisje dat mooi over het voorspatbord loopt.

Minpunt is diezelfde afwerking die hier en daar wat cheap aandoet. Spatborden en pinkerpartijen zijn bijvoorbeeld van plastic en, hoewel andere motormerken zeker ook gebruik maken van plastic, bij een krasse knar als deze verwacht je gewoon metaal.

triumph-bonneville-t100-black-achterkant

Modern en nostalgisch

Rijdt zo’n ouwe rakker ook als een ouwe rakker? Lees verder →