2de poging praktisch rijexamen: manoeuvres oké, maar …

Geplaatst op door

Route rijexamen motor

Mijn BMW F 650 GS bleek niet te voldoen om het rijexamen mee te doen, dus twee uurtjes examenbegeleiding geboekt bij de rijschool (a.k.a. “huur een geschikte motor”). Deze ochtend was het zover.

Zoals vorige keer beloofd moest ik maar 25 euro betalen, maar ik mocht nog 19 euro extra ophoesten want het examencentrum moest een volgmotor voor de examinator voorzien. Euh … oké dan …

We waren met drie. Een man die een Vespa had gekocht en daarvoor zijn rijbewijs moest behalen, en een vrouw die op haar 50ste eraan was begonnen nadat haar man en zoon de motormicrobe te pakken hadden gekregen.

Eerst de manoeuvres. Danny de Vespaman beet de spits af. Ging van de eerste keer perfect. Groen licht.

Dan de vrouw. Haar tweede keer, vorige keer was ze bij de manoeuvres de mist in gegaan. En nu helaas ook. Bij de eerste poging een voetje aan de grond voor ze aan de slalom begon en nog eentje bij het achtjes draaien. Bij de tweede poging raakte ze een kegeltje bij het uitwijkmanoeuvre. Dju.

Mijn beurt. Weer wennen, want het was eventje geleden dat ik op die Kawasaki ER-6n van de rijschool had gezeten. De achtjes lukten, al was het nipt. Net voor de strook met traag rijden viel ik stil, motor niet gewend, dus gebrek aan voeling met de koppeling … En na de trage strook viel ik ook stil, toen ik de koppeling loste om het S-bochtje te nemen.

De examinator sprak me na de eerst poging aan: niet stilvallen voor en na het traag rijden en bij de noodstop reed ik niet snel genoeg: 47 km/u waar ik minimum 50 moet. Maar “als ik u zo zie rijden zal het wel goed komen bij de tweede poging.”

Bleek gelukkig waar te zijn. Tweede poging ging vlekkeloos. Oef. Da’s al achter de rug.

Dan de weg op. De instructeur van de rijschool zei vooraf dat we geluk hadden, hij had de examinator al gezien en dit was niet de strengste.

Eerst Danny. Kwam een half uur later met een teleurgesteld gezicht terug, blijkbaar niet volledig stilgestaan aan een stopbord. Twee keer zelfs. Ai.

Dan ik. Het begin ging redelijk goed vond ik. Eén keer had ik misschien een auto voorrang kunnen geven, hoewel de auto nog ver genoeg weg was om gewoon door te rijden. Maar dan kwam een reeks kruispunten en ik twijfelde: moet ik hier voorrang geven of niet? Dus een keer een auto voorrang geven terwijl het misschien niet moest, en 10 minuten later voorrang genomen terwijl ik misschien voorrang had moeten verlenen … Tegen dat ik terug op het examencentrum was had ik al geen goed gevoel meer.

En dat gevoel bleek goed te zitten. Niet geslaagd. Blijkbaar was ik door het oranje gereden, terwijl ik nog ruim had kunnen stoppen. Kruispunt in Mortsel. Rood licht, twee auto’s voor mij. Het springt op groen en de auto’s rijden vlot door, ik onmiddellijk erachteraan. Maar ik had niet meer naar de lichten gekeken en dat had ik dus moeten doen, want het was al op oranje gesprongen. Dat groen licht duurt daar dus maar een paar seconden. Zware overtreding.

Verdere opmerkingen van de instructeur: zoals verwacht dat ik op sommige kruispunten niet wist of het voorrang van rechts was of niet, en ik had ook ergens een mevrouw aan een zebrapad niet laten oversteken (die heb ik gewoon niet gezien)

Balen dus.

Chance dat ik van de manoeuvres af ben, maar voor de wegproef zal ik weer 2 uur examenbegeleiding moeten boeken bij de rijschool wegens geen geschikte motor in mijn garage. Maar eerst nog wat gaan oefenen op die kruispunten.

Uitslag rijexamen motor

Nog eens met de auto

Geplaatst op door

De motor op onderhoud, dus twee dagen met de auto naar het werk. Antwerpen – Brussel, oh the joy. Enige troost is dat ik nog eens wat muziekjes kan luisteren onderweg. Maar voor de rest: afzien.

Image

Ik ben wel benieuwd hoe lang ik het ga uithouden, met de motor de winter tegemoet. Want het begint ’s morgens flink frisser te worden. Koude vingers al, we zullen de handvatverwarming eens moeten aanspreken binnenkort.

Update 12/10:

Vandaag eindelijk de motor gaan halen. Blijkbaar was de ketting en het tandwiel ook aan vervanging toe. Dus die stukken moesten besteld worden. Maw: meer dan een week met de auto Antwerpen-Brussel gedaan. Ik weet weer waarom ik ben beginnen motorrijden. Trouwens, wel goed om nog eens de wegsituatie door de ogen van een autobestuurder te zien.

Eerste poging praktisch rijexamen: gekloot!

Geplaatst op door

Zaterdag was al geen al te beste dag, maar vandaag was het nog erger. Vanmorgen om half 8 afspraak in het examencentrum voor mijn praktisch rijexamen. Om kwart na 7 wandel ik er binnen.

“Goeiemorgen. Het is voor het praktisch examen, rijbewijs A.”
“Uw voorlopig rijbewijs en uw identiteitskaart alstublieft. Da’s dan 55 euro.”
Ik betaal.
“Mag ik ook uw verzekeringsdocument en het inschrijvingsbewijs van de motor?”
Ik wist niet dat ik die nodig had, maar ik heb ze bij. Kopies. Zitten altijd in mijn jas. De originele documenten liggen thuis.
“Ik heb wel de originele papieren nodig. Geen kopies.”
“Oei! Die heb ik niet bij.”
“Dat stond toch vermeld op het papier dat u heeft gekregen toen u uw afspraak bent komen maken?”
“Euh … nee hoor.”

Ik haal het papier boven. Niks te zien van vereiste documenten.

“Het stond ook vermeld in het boekje dat u gekregen heeft toen u uw theoretisch examen hebt afgelegd.”

Alsof ik toen elke letter gelezen heb. Even een oog geworpen op de manoeuvres, maar de rijschool zou me wel vertellen hoe dat precies moet.

“Sorry, maar dan kan u geen examen doen. Of u moet nog snel naar huis rijden. Misschien kunt u dan nog net aansluiten bij de groep.”
“Kan ik niet nu mijn examen doen, en dan kom ik straks langs met de originele papieren?”
“U mag alleen maar het terrein op met de originele documenten. Ga anders even in de wachtzaal zitten, dan overleg ik het hier.”

Half uur gewacht. Komt er een andere kerel naar me toe.

“Als u vandaag terugkomt met de originele documenten, kunnen we u nog wel erbij nemen hoor. Mag ik uw documenten nog eens zien?”
“Alstublieft.”
“Ai. Er is wel nog een ander probleem. Uw motor heeft maar 37 kW. In het oude systeem moest u minimaal 35 kW hebben, maar in het nieuwe systeem is 40 kW het minimum. Met deze motor mag u het examen niet doen.”
“Ja maar, waarom wist ik dat niet?”
“Dat stond vermeld op het document dat u gekregen heeft toen u uw afspraak voor het examen bent komen maken.”

Zelfde verhaaltje, ik laat het papier zien, en krijg dan het “ook in het boekje dat u kreeg bij het theoretisch examen” argument.

“Kan u geen motor van een vriend regelen?”
“Vandaag nog? Nee.”
“Dan zal u een andere keer moeten terugkomen. U hoeft dan wel slechts 25 euro te betalen in plaats van 55. Tot ziens meneer.”

Feest.

Motor van een vriend regelen. Allemaal gemakkelijk gezegd. Als die alleen 1200 cc baanmachines hebben, doe daar maar eens manoeuvres mee. Of vraag ze of je hun motor mag lenen om een paar uren manoeuvres mee gaan te oefenen. Die zullen lachen.

’t Zal de rijschool worden. Twee uurtjes examenbegeleiding boeken en het rijexamen doen met de motor van de rijschool.

En de L, die blijft er nog even op plakken.

Uitslag praktisch examen motorrijbewijs A

Motor start niet: schande maken doe je zo

Geplaatst op door

Dinsdag ga ik mijn praktisch examen doen, maar dat ik nog met een L rijd mag duidelijk zijn.

Ik wandel blij bij Rad naar buiten met een nieuw paar laarzen onder de arm, maak de doos vast op de bagagedrager, druk op de startknop … en niks. Tiens. Controleren of de poot volledig is ingeklapt (want met uitgeklapte poot start de motor niet). Da’s in orde. Nog eens proberen. Niks. Sleutel uit het contact, motor op zijn poot zetten, 2 seconden wachten. Terug sleutel in het contact, poot inklappen, startknop indrukken. Weer niks. En zo 10 keer. Geen geluid, geen gehaper, gewoon niks. Vreemd, want nog nooit het minste startprobleem met m’n motor gehad.

Een van de mannen van Rad staat net buiten te telefoneren. Als hij ophangt leg ik mijn probleem uit. “Aan de gang duwen?” stelt hij voor. Paar keer geprobeerd, maar niks. “Ik roep er mijn collega bij, dan duwen we met twee”. Zo gezegd zo gedaan, maar helaas pindakaas, de motor is niet aan de gang te krijgen. “Duw ‘m anders even binnen. We hebben laders, startkabels, we vinden er wel iets op.”

Volgende stap: de batterij zoeken. Zadel afgenomen. “Raar, de batterij zit niet onder het zadel.” Ik was helemaal de kluts kwijt, dus ik was al vergeten dat die niet onder het zadel zit. Maar mijn frank valt gelukkig snel: de batterij zit onder het kuipje.

Dus het kuipje gedemonteerd en een batterijmeter aangekoppeld. Net onder het niveau dat voldoende is om te starten. “Oké, startkabels eraan. Dat moet lukken.” Ik hou de startkabels op de batterij, een van de Rad-mannen drukt op de startknop. Niks. “Ola,” zeg ik. “Hij staat op z’n middenbok, dat zal het zijn.”

Ik duw de motor van de middenbok. Zegt een van de mannen, “Duw jij maar op de startknop, dan houden wij de startkabels vast.” Ik pak het stuur vast, wil op de startknop drukken en zie … de noodstopschakelaar. Ingeschakeld. “Wacht eens even,” zeg ik.

Voor de leken zie Wikipedia, korte uitleg: met de noodstopschakelaar ingeschakeld kan een motor niet starten.

Noodstopschakelaar uitgeschakeld, startkabels aan de kant en de motor start probleemloos. Ik kan wel door de grond zakken. Een fout die alleen maar een groentje kan maken.

Qua schande maken kan dat wel tellen hè? En da’s nog niet alles.

Ik dus blij – maar toch nog met het schaamrood op de wangen – onderweg naar huis. Tot ik plots merk dat mijn Buff niet rond m’n nek zit. Dju. Heb ik die bij Rad aan de werkbank laten liggen (want het was zweten van het duwen aan de motor)? Terug gereden naar Rad en ja hoor, de Buff lag aan de werkbank. Grijnzende gezichten achter de toonbank.

Dat ik de Rad-mannen een fijn verhaal heb bezorgd om op café te vertellen, daar ben ik wel zeker van.

noodstopschakelaarDie rode knoop daar, da’s de dader.

Laarzen gekocht: Sidi Adventure Gore

Geplaatst op door

De zomer is voorbij, tijd om deftige laarzen aan te schaffen. Ik rijd momenteel met een paar Trippen winterlaarzen. Stevig en – na een paar winters inlopen – zeer soepel, maar het blijven gewone laarzen. Niet waterdicht. Al een paar keer natte voeten gehad en met de herfst voor de deur is het nu echt tijd voor iets beters. Ook al omdat het leer op de neus van de linkerlaars danig aan het slijten is van het schakelen.

Dus wat op internet rondgehoord en -gelezen. Ik had twee vereisten: waterdicht en geschikt om een offroadtripje mee te doen. Steviger, met meer bescherming, en hoger dan de gemiddelde motorlaars dus.

M’n shortlist was kort: de BMW Santiago en de Sidi Adventure Gore.

Eerst gestopt bij Antwerp Moto Store, die was het dichtst bij huis. Daar stond de BMW Santiago in maat 42. Qua voetlengte zat dat prima, maar mijn enkel en hiel zwommen. Niet oké. En maat 41 ging te klein zijn. De BMW Santiago vloog van het lijstje.

Wel erg vriendelijk geholpen bij Antwerp Moto Store. Koffietje, wat tips i.v.m. rijcursussen, en absoluut geen druk om iets te kopen. Aangenaam!

Dan verder gereden naar Willebroek. Bij Rad stond de Sidi Adventure Gore ruim in voorraad had ik op internet gezien.

Gepast in maat 42 en te klein. Maat 43 dan, en dat zat direct een stuk aangenamer dan de BMW Santiago. Beter geschikt voor smalle voetjes als de mijne. Naar de kassa, betalen en naar huis rijden. Of dat dacht ik toch …

Sidi Adventure Gore allround motorlaarzen