Misschien is een Harley niet direct een motor die je zelf zou kiezen, maar als je de vraag krijgt “Zin om een weekje een Harley te proberen?” dan zeg je natuurlijk ja.
Gisteren afspraak bij American Lifestyle in Zwijndrecht, waar een bijzonder knappe Harley-Davidson Sportster Iron 883 op me stond te wachten. De eerste kilometers zitten erop. De bevindingen zijn voor later. Eerst wat eyecandy.
Update: lees hier het testverslag.
Niet gevallen in plaats van drie keer te vallen. Geen spierpijn achteraf in plaats van het de dagen erna overal te voelen. Genoten, veel bijgeleerd en meer zelfvertrouwen gekregen in plaats van vooral zitten te zweten en te zwoegen.
Maar laat ons beginnen bij het begin.
Na de Lenterit vorige maand was het zonneklaar dat het mij aan offroadtechniek ontbrak. Ik dus zaterdag naar de offroadcursus van Endurofun, de type 1.
Start om 9 uur. Koffie, ontbijtkoeken, kennismaking met de andere deelnemers en een hap theorie (de belangrijkste verschillen tussen de diverse motoren, zit- en stahouding, welk pad te kiezen, hoe je speelt met gas, koppeling en achterrem, hoe je schakelt zonder te ontkoppelen …).
Tegen 11 uur zaten we op de motor. In tegenstelling tot vorige keer geen modder en gladde kasseien, maar droge paadjes, grind en heel af en toe zelfs een beetje zand. Dag en nacht verschil!
Het gezelschap bestond uit een allegaartje motoren: 2x BMW F 650 GS, BMW F 800 GS, BMW R 1150 GS en GSA, BMW R 1200 GS en GSA, Suzuki DR650, Honda Varadero, Suzuki V-Strom … Na de Lenterit maakte ik de opmerking dat de 1150 GS-rijders het niet makkelijk hadden met hun zware machines op de modderpaadjes. Dat probleem leek zaterdag onbestaand, met dank aan de weergoden.
We reden in twee groepjes (telkens 6 deelnemers plus een instructeur) en deden een route in D-systeem, met geregeld een stop voor kleine oefeningen. Dat begon vrij makkelijk: rechtopstaand steeds kleinere cirkels en achtjes draaien, borduren op en af rijden.
Tijdens de lunchbreak werd er gepraat over – hoe kan het ook anders – motoren, bandenkeuze en accessoires, en maakten Bart en Maja ons warm voor hun Pyreneeënreis.
In de namiddag bouwden we al snel op naar het stevigere werk: abs uitschakelen en slippen met achter- én voorwiel, driftend uit een bocht komen, een stevig hellinkje op en af rijden. Eerst kregen we een demonstratie van hoe het moet om daarna zelf (en meestal met dichtgeknepen billen) het trucje te herhalen. Al bij al oefeningen die goed te doen waren als je weet wat je juist moet doen en waarop je moet letten. Het driften in de bochten is nog een werkpuntje voor mij, de rest lukte al vrij aardig.
Tegen half 5 eindigde de rit (zo’n 80 km op de teller) en werd er nagebabbeld. Topdag als je het mij vraagt. Veel geleerd en veel zin om de opgedane kennis binnenkort nog eens offroad te gaan toepassen. En stilletjes ook dromen van die Pyreneeënreis.
Ik vraag me wel af hoe de oefeningen zouden gegaan zijn als de vettigheidsgraad van de paden zo hoog had gelegen als tijdens de Lenterit. Want eerlijk: als het parcours er droog bij ligt is offroadrijden een pak makkelijker.
Tot slot nog een paar foto’s van ondergetekende in actie, met dank aan Bart en Maja van Endurofun. Bekijk de volledige fotoset op hun Facebook-pagina.
Het heeft enige overredingskracht gekost, maar gisteren was het dan toch zover: Inge zag een ritje achterop de motor zitten. Natuurlijk had ik al even rondgehoord waar je best op let als je de eerste keer gaat duorijden.
Tips voor de eerste keer met twee op de motor:
1. Laat de passagier pas opstappen als de bestuurder stabiel staat (best even teken geven), zo voorkom je tuimelbeurten. Ook best niet de voetsteun gebruiken bij het opstappen, maar het been over het zadel zwiepen en dan de poep over het zadel schuiven tot je goed zit. Idem voor afstappen: eerst stabiel staan, dan pas afstappen.
2. De passagier houdt de bestuurder vast rond de middel en zit dicht tegen hem aan.
3. In de bochten gaat de passagier mee met de hellingshoek van de motor. Niet tegenhangen. Tenzij je graag uit de bocht vliegt.
4. In stilstand of bij langzaam verkeer beweegt de passagier zo weinig mogelijk. Onverwachte bewegingen kunnen tot valpartijen leiden als de bestuurder weinig stabiliteit heeft.
5. Typisch voor rijden met twee is dat de helmen tegen mekaar botsen. Je kan dit als bestuurder voorkomen door zo vloeiend mogelijk op te trekken, te schakelen en te remmen.
6. Spreek een teken af voor als de passagier plots zou willen stoppen, bijvoorbeeld tikken op het rechterbeen van de bestuurder.
7. Geen wheelies, knietjes en andere zotte dingen. Hou het de eerste keer rustig.
Wij dus gisterenavond de motor op. Inge vond het wel spannend. Logisch, want ze had nog nooit op een motor gezeten. Klein ritje gemaakt, een kwartiertje ongeveer. Rustig gereden, wel een enkele keer iets steviger opgetrokken en een bocht vlot genomen om wat scheef te gaan. Kwestie van toch een beetje kriebel in de buik te brengen. Gelukkig geen angstig gezicht achteraf.
Reacties:
“Dat viel nog wel mee.” Oef.
“Ik begon wel wat krampen te krijgen in armen en nek.” Want ze durfde amper bewegen. Meer kilometers zullen voor een meer relaxte houding zorgen.
“Volgens mij is dat wel toffer als je zelf rijdt.” Als dat maar goed komt …
Zelf vond ik het ook wennen. Vluchtheuvels moet je rustiger nemen, in trage bochten voel je duidelijk het extra gewicht, en bij het remmen drukt het flink tegen de rug.
Maar: voor herhaling vatbaar! Jeuj!
(Et merci Nicolas pour emprunter ton casque!)
Tijdens de offroadrit vorige maand voor de eerste keer in D-systeem gereden. Dit systeem laat toe om in een groep te rijden waarbij slechts één persoon de weg kent of een navigatiesysteem heeft. Het is handig en absoluut niet moeilijk.
Zo doe je het:
– Er is één voorrijder. Deze kent de weg of heeft een gps. Hij blijft steeds de koprijder. Best iemand die al langer rijdt, want anders houdt hij de groep alleen maar op.
– Er is één rode lantaarn. Deze persoon blijft steeds in de laatste positie rijden. Ook hier best niet kiezen voor de minst ervaren persoon van de groep, anders wordt de hele groep nodeloos opgehouden. Tip: zorg dat de rode lantaarn duidelijk herkenbaar is voor de hele groep. Geef hem bijvoorbeeld als enige van de groep een fluohesje of een zotte helmcover.
– De baan op: aan elke splitsing geeft de kopman een teken aan de persoon achter hem. Deze blijft dan staan en geeft aan rest van de groep aan in welke richting ze moeten rijden. Hij sluit voor de rode lantaarn aan bij de groep.
– Op deze manier krijg je een circulatie waarbij je om de zoveel tijd even moet stilstaan om de weg aan te duiden voor de rest.
– Iedereen kan in principe op zijn eigen tempo rijden en inhalen is geen probleem. Wie snel rijdt zal wel sneller achter de kopman zitten, en zal dus ook meer richtingaanwijzer moeten spelen.
– Belangrijk is dat de voorrijder de groep aanvoelt en een goed tempo kiest. En uiteraard in de gaten houdt dat er bij de splitsingen iemand achter hem is die blijft staan.
Grootste minpunt van het D-systeem is wellicht dat groepen met een groot verschil in ervaring erg uiteen getrokken kunnen worden en de richtingaanwijzers lang zullen moeten stilstaan. De voorrijder kan dan zijn tempo verlagen, maar hij zal dan wel alle snelle jongens continu achter zijn gat hebben hangen. Autostrade doen in D-systeem is ook geen aanrader.
(foto: John Y. Can)
Zonder training aan zo’n offroadrit deelnemen is misschien niet het meest lumineuze idee, hoewel het allemaal nog best meeviel. Verschijn je zonder training aan de start, dan kan vooraf wat theorie opsnuiven zeker geen kwaad.
Een 110 pagina’s tellende how-to-offroadgids heb ik eerder al aanbevolen, maar wie liever beeldjes ziet dan letters, kan op YouTube wel wat vinden.
Drie video’s die een tipje van de offroadsluier lichten:
Natuurlijk kan je eerst een offroadcursus volgen vóór je offroad gaat. Of je vat de koe bij de hoorns en doet gewoon mee aan een offroadrit. Dus ging ik naar de jaarlijkse Lenterit voor allroads van Endurofun. Met zo goed als geen offroadervaring.
Vooraf even gecheckt bij de organisatie of dat verstandig van mij was. Bart stelde me gerust: gebrek aan techniek zou ik moeten compenseren met spierkracht en ballen. Maar op zich zou het moeten lukken.
Dus ik zaterdagochtend naar Tielt-Winge, waar de rit vertrok. Ruim 70 deelnemers aan de start, die opgedeeld werden in groepjes van een zestal man, op basis van ervaring, motor- en bandentype. Ik bleek de minste ervaring van ons groepje te hebben, maar ervaren rotten zaten ook weer niet bij.
Na een koffie en een croissant was het tijd voor de briefing. Er was een rit van 160 km gepland, maar die zou misschien ingekort moeten worden omdat de regen van de dag ervoor de route zwaarder en dus trager had gemaakt.
We zouden rijden in D-systeem, met een Tripy voor de voorrijders (die best de meest ervaren personen van de groep zijn). Ik had nooit in D-systeem gereden, maar dat bleek al heel snel peanuts.
Vlak voor de start nog snel wat offroadtips gesprokkeld bij de mannen in mijn groepje:
1. Altijd het laagste punt van de weg zoeken anders kan je naar beneden schuiven en val je misschien.
2. Het stuur losjes vasthouden zodat het voorwiel zelf z’n pad kan zoeken.
3. ABS uitschakelen.
4. De rubbers van je voetsteunen halen, want die worden glad door de modder, dus gevaarlijk bij het rechtop staan.
5. Steeds genoeg afstand houden.
6. Oppassen met de voorrem, meer de motor- en achterrem gebruiken als het glad wordt.
Start de motoren, we vertrekken! Het regent, en al heel snel blijken de offroadstukken er erg slipperig en modderig bij te liggen. De snelheid ligt erg laag en soms moet een voetje aan de grond gezet worden om een val te voorkomen. Maar het is niet te vermijden: af en toe gaat er eentje tegen de grond in onze groep. De schade blijft gelukkig minimaal.
Het belang van geschikte banden wordt zonneklaar. In mijn groepje twee BMW 1150 GS’en en twee 1200 GS’en, alle vier op straatbanden. Die hebben het het moeilijkst en schuiven vooral de eerste kilometers, als het allemaal nog wat wennen is, geregeld tegen de grond.
Ik kom ook aan de beurt, als de motor voor mij plots in de remmen vliegt voor een flinke modderheuvel op onze route en dan tegen de vlakte gaat. Ik zie dat ik niet meer op tijd kan stoppen, rem en wil uitwijken en daar gaat mijn motor ook tegen de grond. Geen houden aan. Een laag modder, geen schade. Oef.
Al een geluk dat we geregeld een stukje asfalt nemen om van het ene bospad naar de andere veldweg te rijden, dan kan je even op adem komen.
In de voormiddag moet ik de motor nog twee keer laten vallen. Eén keer als ik in een smal moddergeultje zit te rijden tegen de rand van een holle weg, en ik de motor domweg niet meer kan houden als hij uit het geultje glipt. De motor valt in een doornstruik, dus een paar kleine krasjes op de rechterflank. De andere keer op een bemodderd kasseipad, ik kan mijn evenwicht niet houden, en mijn schoen blijft net te lang achter de voetsteun haken (dat heb je dus niet voor mét rubbers), en daar gaat hij weer aardwaarts. Deze keer wel wat schade (merkte ik achteraf thuis), een gaatje en wat krassen op mijn plastic kuip.
Gelukkig blijft het daarbij en na een tijd voel je dat je toch wat zekerder op je voetsteunen gaat staan. In de namiddag ben ik niet meer gevallen. Flinke jongen.
Wel begin ik in de namiddag mijn spieren te voelen. Hier en daar schiet de kramp erin: linkerbovenbeen, linkerhandpalm, linkerduim, rechterpols.
Tegen het einde van de rit komt de zon erdoor en liggen sommige veldwegen er al lichtjes opgedroogd bij. Wat een verschil!
Uiteindelijk rijden we om 16u45 terug binnen, na 150 km. Tielt-Winge, Lubbeek, Bierbeek, Beauvechain, Jodoigne, Hoegaarden, Kumtich, Kortenaken en zo terug. Een voldaan gevoel. Zware dag, maar plezant. Mooie route door bossen en velden, al kwam er van genieten van het landschap weinig in huis omdat ik zo hard gefocust was op niet op mijn bakkes gaan.
Algemene bedenkingen:
– Zo’n offroadcursus zou geen slecht idee zijn. Kwestie van een volgende keer met wat techniek aan de start te verschijnen, minder tegen de grond te gaan, en zekerder te kunnen rondrijden.
– Banden. Mijn Anakee 3’s zijn gemaakt voor 90% onroad- en 10% offroadgebruik. Ik moet zeggen dat ze best hun mannetje stonden tijdens de rit, in vergelijking met de 100% wegbanden van mijn groepsgenoten, maar ze liepen toch snel vol en het was duidelijk dat de voorrijder met zijn noppenband en de achterrijder met zijn Heidenau K60 Scouts het makkelijker hadden. Bij de volgende bandenwissel misschien voor een meer offroadgerichte band kiezen.
– De moto zelf. Dat ik heel content ben van mijn BMW F 650 GS. Ik moet er niet aan denken dat ik deze rit met een zware 1150 of 1200 GS had moeten doen, zonder offroadervaring. Als zo’n grote jongen begint te vallen of glijden is er weinig houden aan, zeker met mijn (gebrek aan) techniek. De 650 GS kon dikwijls nog net op het nippertje recht gehouden worden. En aan power had ik absoluut geen gebrek. Wat mij betreft dus de ideale motor om de eerste offroadstappen te zetten.
Na zo’n rit zit je motor onder de motor. Ik zou dat met een tuinslang kunnen afspoelen werd mij gezegd. Dat bleek echter niet het geval. Met de hogedrukreiniger lukte het wel.
Ook schoenen en broek konden best even gehogedrukreinigd worden.
Tot slot nog een chapeau voor de organisatie. Fijne rit, zorgvuldige voorbereiding, aangename en ongedwongen sfeer. Gaf zin in meer.
En de dagen erna kan je ook nagenieten. Van de spierpijn.
Tot slot nog een paar foto’s van Endurofun zelf. Voor hun volledige fotoset van de Lenterit 2014 moet je hier zijn. Wie goed kijkt kan mij drie keer spotten! Klik op de foto’s voor groot formaat.
Jean Le Motard 