MotoKouture, een van de fijnste customshops van ons land, trok dit jaar richting Wheels & Waves, een van de fijnste customevents van Europa. Onder meer hun Blokbeest (die we al op het Autosalon zagen in januari) en hun Américain Préparé (hun jongste creatie) mochten er de show stelen. Ook Jan en Dirk (zie eerder) maakten deel uit van dit zootje ongeregeld. Check het filmpje hieronder (waarschuwing: blote kont gesignaleerd).
Hij raakt stilaan ingereden.
Daar word je even stil van.
Van het hele BMW Motorrad gamma straalt de R 1200 RT hoogstwaarschijnlijk het meest “midlifecrisis” uit. Als ik ‘m zie staan in de showroom verbeeld ik me al gauw een gesettelde vijftiger in het zadel, klaar voor een zondags toertje met de vrouw achterop, even naar Durbuy een pannenkoek eten.
Toch prijkt de 1200 RT steeds hoog op de lijstjes van best verkochte motoren en kom je – als je op zoek bent naar een toermotor – al heel snel bij deze boxer uit. Is zijn belegen uitstraling dus enkel een eerste indruk? Zou een testweekje me van gedacht kunnen veranderen?
Een trip naar Oostenrijk, samen met collega Luc op zijn Triumph Tiger Sport (waarover hier meer), was alleszins de ideale gelegenheid om de RT uitgebreid aan de tand te voelen. 2200 km. Dan kan je je al een idee vormen over een motor.
De look van de BMW R 1200 RT vind ik persoonlijk nogal een afknapper. Met z’n gigantische neus zou je ‘m zo een fitnessabonnement cadeau doen. Z’n voorwiel – nochtans een standaard 17” – lijkt in verhouding zelfs te klein. De twee ronde LED dagrijlichten zijn wel knap, een mooie (en optionele) knipoog naar zijn vierwielige familie.
Ook de afwerking is super. Alles piekfijn verzorgd en gedetailleerd afgewerkt. Het dashboard is overzichtelijk en informatief. Twee ronde analoge tellers (snelheid en toerental), ertussen een fraaie TFT-display in kleur die je onder meer inlicht over autonomie, kilometerstand, temperatuur, enzovoort. Boven het kleurenscherm zit een strook met verklikkerlampjes en daarboven is ruimte voorzien voor een (optionele) gps. Die in volle zon niet zo goed leesbaar is. Wat meer afscherming tegen de zon zou bij de volgende RT geen slecht idee zijn. Ook jammer dat de gps niet vergrendeld kan worden waardoor je ‘m telkens moet meenemen als je een tankstationshop moet binnenwippen of de patatten gaat afgieten.
Alle instellingen kan je gemakkelijk bedienen vanaf het stuur. De meeste zelfs met je linkerduim. Hierbij is vooral de draairing zeer praktisch om door het uitgebreide menu te scrollen. Ook handig: je kan een menu-item als favoriet selecteren, zodat je meteen naar bijvoorbeeld de handvatverwarming of de gps-instellingen kan. Want jawel, ook de gps kan je – al is het gedeeltelijk – via de draairing bedienen. Fijn allemaal.
Breedsmoelbeemer
Ik zal het maar meteen toegeven: ik heb de BMW R 1200 RT met veel spijt teruggegeven na de testweek. Wat een fantastische motor om lange ritten te maken. Z’n sterkste feature is zonder twijfel de geweldige kuipruit. Die beweeg je met een knop op het stuur hoger of lager. Hoe hoger, hoe minder last van wind, regen en windgeruis. Oordopjes in, ruitje omhoog … wat een rust!
Uitstapje met het werk naar Oostenrijk vorige week. De meeste collega’s gingen met auto’s, maar collega Luc en mezelf kozen voor helm en motorpak. Hoewel een blik op de planning duidelijk maakte dat er weinig vrije tijd zou zijn. Maar een blik op de kaart toonde meren, rivieren en bergen.
Afspraak in Maasmechelen, Luc met zijn Triumph Tiger Sport, ikzelf met een BMW R 1200 RT (waarover in deze blogpost meer). Op naar Sankt Wolfgang im Salzkammergut, Oostenrijk. In twee etappes: de eerste dag tot in Wiesbaden (280 km), de tweede dag tot de finish (620 km). En voor de terugreis hetzelfde. Niet de ideale verdeling, maar ’t werd zo voor ons beslist.
Voor ons allebei was het Lees verder
De goesting in een bochtencursus was er al een tijdje. Gisteren was het eindelijk zo ver: de Master opleiding van Clubmot.
Het gezelschap: 6 man, een allegaartje. Woonwerkrijder, beginner, circuitfanaat en de veteraan die z’n motorrijbewijs nog cadeau heeft gekregen bij z’n autorijbewijs.
Op de parking leek het wel een BMW treffen: een S1000RR, een HP4, een 1200GS en een mooie R80. Alleen de dappere Honda CBR125R viel wat uit de toon.
Erik was onze instructeur en met zijn jarenlange motorervaring (van cross tot circuit) de geknipte persoon om ons een dag rijtechniek, en dan vooral bochtentechniek, bij te brengen.
De dag begon met een examen. Jawel, we mochten allemaal tonen of we de examenmanoeuvres nog onder de knie hadden. Bleek bij de meerderheid nog snor te zitten, behalve bij de racemachines, waarmee kleine achtjes draaien geen kattenpis is. Ook meteen een goeie test voor Erik om te zien welk vlees hij in z’n kuip had.
De rest van de voormiddag spendeerden we op een verlaten parking. Eerst een stukje theorie over zithouding, tractie en kijktechniek. Dingen die je normaal wel kent van je rijopleiding, maar die Erik uitgebreider uitlegde zodat je snapt welke invloed ze hebben op je motor, rijlijn, enzovoort. Verhelderend.
Daarna: start de motoren! Bochtenoefeningen allerhande. Kleine en grote slalom, bochtjes van 180 en 360°, grote en kleine achtjes, uitwijken en remmen, uitwijken en herpositioneren. Voor een stuk vergelijkbaar met de verplichte kost van de rijschool, maar dan op een hoger niveau. Ook de twee types van draaien kwamen aan bod: het stuur naar beneden te drukken en tegensturen.
De ene oefening ging als vanzelf, bij de andere was het even zoeken. Vooral bij de uitwijkmanoeuvres vroeg de combinatie van juist kijken en juist gas geven enkele pogingen om het goed te krijgen.
De voormiddag was zeker meer dan een opfrisbeurt. M’n kijktechniek heb ik bijgespijkerd, ik heb ontdekt dat je echt wel agressievere stuurbewegingen mag maken, en ik heb het gevoel m’n motor meer te kunnen smijten in trage, scherpe bochten. Ook voor het eerst Lees verder
Dat allroads het tegenwoordig goed doen, vertelde ik al in de vorige review. Dat ze dus in alle maten en kleuren komen, mag niet verbazen. Van 650 cc tot 1300 cc en alles daartussen.
In de 1000 cc-klasse speelt Suzuki de V-Strom 1000 uit, vorig jaar werd hiervan de tweede generatie gelanceerd. Rechtstreekse concurrenten: de Kawasaki Versys 1000, Triumph Tiger Sport en KTM 1050 Adventure.
Dat Suzuki geen plannen had om de krachtpatser van het pak te worden blijkt uit de cijfers:
Suzuki V-Strom 1000: 1037 cc 2-cilinder met 101 pk en 103 Nm voor 228 kg
Kawasaki Versys 1000: 1043 cc 4-cilinder met 120 pk en 102 Nm voor 250 kg
Triumph Tiger Sport: 1050 cc 3-cilinder met 125 pk en 104 Nm voor 235 kg
KTM 1050 Adventure: 1050 cc 2-cilinder met 95 pk en 107 Nm voor 212 kg
Wat dan wel de plannen waren? Een degelijke, comfortabele no-nonsensefiets bouwen waarop het aangenaam kilometervreten is. Lijkt een beetje op de omschrijving van de vorige geteste Suzuki: de GSX1250FA. Toch vallen de verschillen snel op. Zo is het design van de V-Strom heel wat hedendaagser, het afwerkingsniveau hoger en tref je aan boord ook meer snufjes aan.
Karakterkopje
De V-Strom 1000 is bijvoorbeeld de eerste Suzuki met tractiecontrole. Die kan je via een knop op het stuur uitschakelen of in twee gevoeligheden instellen. De linkerduim kan ook vlotjes Lees verder
Jean Le Motard 