Mooiweerrijders hebben de motor op stal gezet en zitten mijmerend op de eerste zonnige lentedagen te wachten. Wil je geen winterstop maken, dan biedt Europa maar een handjevol bestemmingen die daarvoor in aanmerking komen. Nadat we eerder op Madeira en Gran Canaria reden, was dit jaar Tenerife de uitverkorene.

Dat Canarische eiland is een populaire bestemming bij vakantiegangers die aan de winter willen ontsnappen. Wij zochten uit of het er ook leuk motorrijden is. Het korte antwoord: “Si señor!”. Het langere antwoord lees je hieronder, met als toetje onze vier favoriete wegen.

Wij huurden onze motoren bij Canary Ride, een gevestigde waarde met hoofdzetel op Gran Canaria en een filiaal in Los Cristianos, in het zuiden van Tenerife. Op Gran Canaria bieden ze zowat 60 motoren aan, op Tenerife 23. Allemaal recente modellen, in piekfijne staat, goed onderhouden en voor ieders wat wils: van een dikke BMW GSA tot een Triumph Speed 400 en alles ertussenin.

Boeken gaat makkelijk en online: je ziet direct welke motoren voor een gekozen periode beschikbaar zijn. 

Wij boekten drie dagen en kozen voor een Honda Africa Twin en een BMW F 900 XR. Hoewel een helm is inbegrepen en je een volledige uitrusting kan bijhuren, kozen wij ervoor om onze motoruitrusting mee te nemen. Daar hadden we geen spijt van: rijden in je eigen plunje is wel zo fijn. 

Een telefoonhouder die draadloos oplaadt (van het onbekende merk Vikefon: aanrader!) is steeds op de motoren voorzien zodat we op de smartphone konden navigeren. De ontvangst bij Canary Ride door Tino en Monika was ontzettend vriendelijk, behulpzaam en efficiënt.

Na het nodige papierwerk vertrokken we onder een stralende zon. Al duurde dat niet lang …

Tenerife wordt gedomineerd door de alomtegenwoordige El Teide. De actieve (doch slapende) vulkaan van maar liefst 3718 m hoog staat midden op het 90 km lange eiland, en beïnvloedt alles. Zo ook het weer: wolken botsen ertegen en verdelen het eiland zowat in twee klimaatzones, waardoor het weer erg snel kan omslaan. Wij waren er net toen storm Claudia langs trok, en dat hebben we aan den lijve ondervonden.

Na 20 minuten rijden – waarbij we 1700 m stegen – kwamen we eerst in dichte mist en  vervolgens in een zondvloed terecht. Een regenjas hadden we voorzien, de regenbroek dachten we niet nodig te hebben. Op het plateau naar de Teide, dat tot 2200 m hoog gaat, is er nergens een plaats om te schuilen, koelt het snel af en kan het hard waaien. Iets anders dan doorrijden zat er niet op.

Een uur later begon eindelijk de afdaling en voelden we het kwik stijgen. Zelfs de zon begroette ons aan de westelijke zijde van het eiland. Opwarmen, schoenen letterlijk uitgieten en kleren laten drogen deden we op het eerste het beste zonnige terras bij een cafe con leche. De rest van dag 1 verliep gelukkig zonniger, al eindigden we opnieuw met een natte (onder)broek.

De dagen erna was het gelukkig wel mooi weer. Met zo’n 26 graden aan de kust deed het eiland van de eeuwige lente zijn naam volop eer aan.

Tenerife is niet erg groot, en van zuid naar noordoost zijn er eigenlijk maar drie mogelijke wegen, de autosnelwegen niet meegerekend. Wil je de nodige kilometers per dag afleggen, dan zal je bepaalde wegen in beide richtingen moeten rijden. Volgende vier staken er voor ons bovenuit. In willekeurige volgorde, al beginnen we met onze favoriet.

De TF-12 in het noordoosten van het eiland gaat door weelderig groene bossen en snijdt door steile bergflanken, en vormt daardoor een schril contrast met de vulkanische aardetinten op glooiende hellingen op de rest van het eiland. De weg is smal en bochtig en biedt geregeld prachtige vergezichten, zowel op de bergen als op de zee.

De TF-436 ligt aan de andere kant van het eiland, en leidt je naar Masca: een prachtig klein dorpje, gelegen in het Teno gebergte. Dat is een populaire plek, waardoor je de kronkelende weg steevast deelt met andere weggebruikers. Ook veel te grote bussen die amper de haarspeldbochten kunnen ronden. Voor de ene zal dat bijdragen aan de kick van het voorbijsteken, voor een ander verhoogt dat de stressfactor nog eens extra, want de afgronden hier zijn steil.

De moeder aller wegen op Tenerife, en volgens velen de allermooiste van Spanje, loopt van Puerto de la Cruz in het noorden tot in Granadilla de Abona in het zuiden. De TF-21 is 72 km lang en passeert onderweg de machtige El Teide. Je rijdt eerst door dichte naaldbossen, waarna vulkanische landschappen in allerlei kleurschakeringen elkaar om de haverklap afwisselen. Het zicht dat je lange tijd op de vulkaan hebt is indrukwekkend. Ook hier geldt: heel erg populair en dus druk. Ga laat op de dag, dan zijn de meeste toeristen weer weg en geniet je van een prachtige zonsondergang, al is de kans op wolken dan wel groter. De temperatuur was boven de 2000 meter 15 graden lager dan aan de kust en deze weg wordt in de wintermaanden sporadisch afgesloten wegens sneeuwval.

De TF-28 is wat uitzichten betreft minder indrukwekkend maar zeker niet minder leuk om te rijden. Door ons omgedoopt tot “de weg met één miljoen bochten”. Geteld hebben we ze niet, maar veel zal het niet gescheeld hebben. De TF-28 ligt tegen de zuidflank van het eiland aangeschurkt waardoor de temperatuur en kans op zon er hoger is dan op de rest van het eiland. In tegenstelling tot op de TF-21 kom je hier geregeld een dorpje tegen zodat je onderweg kan genieten van een lunch of koffie.

Besluit

De combinatie van zachte temperaturen, kronkelende wegen met erg goed asfalt en de vele hoogtemeters maken van Tenerife een topbestemming om per motor te verkennen. Het eiland is klein, en daardoor zijn een paar dagen voldoende om het volledig te berijden.

De ervaring met Canary Ride was prima. Wij betaalden 155€/dag voor de Africa Twin, en 135€/dag voor de F 900 XR. Daar kwam nog een extra, optionele verzekering bij van 9€/dag. De koffers waren 5€/dag. Al bij al niet goedkoop maar zeker de moeite waard.

Een gouden tip van Canary Ride: neem de ferry naar Gran Canaria of La Gomera om er nog enkele dagen aan vast te plakken.