In juni een weekje met de motor toeren, het is intussen een traditie geworden. En wat ook een traditie lijkt te worden: lastminute beslissen waar we naartoe rijden. Nadat we vorig jaar naar Noorwegen trokken omdat de weergoden onze plannen voor Spanje én Italië dwarsboomden, leek het dit jaar alsof heel Europa één grote regenzone zou worden tijdens onze geplande week out-of-office. Twee dagen voor vertrek klaarde de Spaanse weerkaarten gelukkig iets op, dus daar gingen we!

We, dat zijn Jan F op een Triumph Tiger 900 (testverslag hier), Shih op z’n KTM 890 Adventure en ikzelf op een BMW R 1300 GS (testverslag hier). Bestemming: Picos de Europa, de bergketen in Noord-Spanje, grofweg links onder Bilbao.

De routes hadden we vorig jaar al gemaakt en na een finale check dit jaar zagen onze plannen er als volgt uit:

Klik hier voor de kaart in groot formaat. Wie de gpx-files wil, kan hier terecht. Op eigen risico te rijden 🙂

De routes samengevat:

• Op zaterdag autostrade tot onder Bordeaux
• Op zondag na een stukje snelweg via binnenwegen tot een flink stuk ten oosten van Bilbao
• Op maandag tot in het hartje van de Picos de Europa
• Op dinsdag en woensdag twee lussen in de Picos – eentje westelijk, de andere oostelijk – telkens vanuit dezelfde camping
• Op donderdag het begin van de tocht huiswaarts: via binnenwegen – deze keer zuidelijker dan de heenrit – tot ergens tussen Bilbao en Pamplona
• Op vrijdag een omweggetje via de Bardenas Reales, dan de Franse grens oversteken via een tof bergpasje en in de buurt van Bayonne overnachten
• Zaterdag: snelste weg naar huis

De highlights

1. Collados del Ason

Zondag bleek al direct dat we onze routes niet tot in detail hadden nagekeken. Plots een streep onverhard voor de kiezen. Niet gigamoeilijk, maar de combi dikke losse gravel + enkele haarspeldbochten + volle bepakking + straatbanden op volle druk: toch eventjes spannend.

Na dat offroadklimmetje, en opnieuw met asfalt onder het rubber, stonden we boven op het uitzichtpunt van de Collados del Ason, een indrukwekkende kloof met een weg die mooi omlaag kronkelt tegen een bergflank. Het was echt zo’n moment van “Aha, we zijn er! Nu gaat de fun echt beginnen.”

2. CA-1

Fotogeniek baantje dat vertrekt in de buurt van Hostal Poncebos (dat perfect in een Wes Anderson decor zou passen) in het gelijknamige Poncebos. De bekende Ruta del Cares wandeling vertrekt hier ook.

We reden de CA-1 tot in Sotres maar je kan nog een eindje verder tot in Tresviso. Als je houdt van een bochtig baantje met uitzicht op rotspartijen: smullen geblazen!

3. LE-2703

De Ruta del Cares verbindt Poncebos met Cain de Valdeon. De wandelroute kan je niet met de motor doen. Via de CA-1 kom je langs het ene uiterste punt in Poncebos, en via een stevige omweg kan je ook in Cain de Valdeon raken. Vamanos!

We draaiden in Portilla de la Reina de LE-2703 op, waar we al snel dat heerlijke alleen-op-de-wereld-gevoel kregen in een steeds indrukwekkender toneel. We passeerden de Puerto de Pandetrave bergpas (1.562 m) en kwamen 20 km verder uit op een T-splitsing in het dorpje Los Llanos de Valdeon. Hier rechtsaf en dan tot in Cain de Valdeon waar de weg doodloopt. De grillige rotsen en het zicht rondomrond: om duimen en vingers af te likken.

4. Embalse de La Cohilla

Heel kort stukje maar qua uitzicht zéér de moeite, de kronkels rond Embalse de La Cohilla (of zeg maar het Cohilla-reservoir). De combinatie van de Rio Nansa die diep door het landschap kerft, de slingerende weg, de gelaagde rotsen met hun groene begroeiing en dan nog eens die muur van de stuwdam: onmisbaar fotomoment!

5. LE-315

Nog een baantje dat langs een rivier loopt: de Rio Torio klieft door dikke rotsblokken, en met de motor krul je met de rivier mee tussen die rotsmuren door. Waanzinnig mooi stuk van ongeveer Vegacervera tot Felmin.

6. BU-643

Ik hoop dat het niet afgezaagd begint te raken, maar nog eentje volgens de formule: rivier snijdt door rotslandschap. Deze keer de Ebro die onvoorstelbaar brede en diepe – ja, noem het gerust – canyons heeft uitgesneden. Enorm ruime bochten met rond je die langzaam meedraaiende muren van rotsen. Bijzonder is wel het minste dat je kan zeggen.

7. Bardenas Reales

Al meermaals gehoord: “Moet ge zeker doen!”, “Serieus de moeite!”, “Onvoorstelbaar!”. En ja, het was inderdaad speciaal om door dit desolate woestijnlandschap te rijden. Op de fotogenieke locaties ben je wel niet alleen. Maar tegelijk kan je je hier ook makkelijk verloren rijden. Als je in de buurt bent: moet ge zeker doen, serieus de moeite, onvoorstelbaar!

8. Col d’Orgambidé

Oké, net als de Bardenas valt dit al lang niet meer onder “Picos de Europa”, maar dit heel erg mooi doorsteekje van Spanje naar Frankrijk is zeker het vernoemen waard. Kleine bergpas met van die momentjes van “Zeker dat we hier nog juist zitten?”. Smal, verlaten, kronkelend en zo hard genieten dat ik vergeten ben deftige foto’s te nemen.

Tot slot nog wat bedenkingen om dit reisverslag af te ronden:

– Vorig jaar werden we in Noorwegen vooral getrakteerd op magnifieke landschappen en was puur rijtechnisch de uitdaging wat minder. Dit jaar was dat naar mijn gevoel net omgekeerd: de Picos de Europa heeft ons fantastische rijbaantjes onder de wielen geschoven. Fans van bochtjes pikken vinden hier een rijkelijk aanbod in alle kleuren en maten. De landschappen kan ik niet verkeerd noemen en misschien ben ik intussen al wat verwend op dat vlak, maar de uitzichten waar je bakkes van op het asfalt valt, je komt ze wel tegen maar stukken minder vaak dan pakweg Noorwegen of de Alpen.

– Om aan te tonen dat iedereen zo’n reis anders beleeft: Jan F’s highlight was de N-621. Ik citeer: “vlotte stuurbaan met circuitasfalt”. Wij reden ze van Boca de Huergano tot La Hermida, als onderdeel van de eerste lus op dag 4.

– Een week volstaat om de Picos te verkennen, en er is de buurt nog genoeg te beleven om je niet te vervelen. Vind je het rijden op zich het belangrijkst en wil je ‘s wat anders dan de klassieke bestemmingen, dan is de Picos zeker aan te bevelen.

– Als je zelf routes bouwt, werp geregeld ook ‘s een blik op Streetview. Wij hebben ons twee keer laten verrassen door onverwachte stukken onverhard. Niet bijzonder moeilijk in ons geval, maar als je geen offroad verwacht kan het een serieus billenknijpmoment worden.

– De Bardenas Reales stond al lang op ons verlanglijstje. Terugkijkend op de reis hadden we de Bardenas anders moeten aanpakken. Meer tijd hiervoor moeten voorzien, meer baantjes verkennen. Nu was het eigenlijk erdoor sjezen. Ik denk dat het een grotere indruk had gemaakt als we hier bijvoorbeeld een halve dag voor hadden uitgetrokken.

Het lag ook redelijk uit de richting van onze route, dus als je dan toch beslist om hiervoor een flink eind om te rijden, neem dan ook de tijd om ervan te genieten. Hou wel rekening met mogelijke hitte (in ons geval tegen de 30 °C) en een brandende zon. Het juiste moment kiezen voor een bezoekje is niet onverstandig.

– Waar we tijdens andere trips meestal iedere dag een andere camping aandeden, stonden deze reis twee lussen vanuit dezelfde camping op het programma. Dat zijn dus drie overnachtingen. Goed voor heel wat tent-opzet-en-afbreek-rituelen minder. Wel aangenaam. Bij volgende trips opnieuw proberen het aantal enkele overnachtingen te verminderen. Voor zover onze plannen dat toelaten uiteraard.

Fotografie: Shih Le Motard en Jean Le Motard