Natuurlijk kan je eerst een offroadcursus volgen vóór je offroad gaat. Of je vat de koe bij de hoorns en doet gewoon mee aan een offroadrit. Dus ging ik naar de jaarlijkse Lenterit voor allroads van Endurofun. Met zo goed als geen offroadervaring.

Vooraf even gecheckt bij de organisatie of dat verstandig van mij was. Bart stelde me gerust: gebrek aan techniek zou ik moeten compenseren met spierkracht en ballen. Maar op zich zou het moeten lukken.

Dus ik zaterdagochtend naar Tielt-Winge, waar de rit vertrok. Ruim 70 deelnemers aan de start, die opgedeeld werden in groepjes van een zestal man, op basis van ervaring, motor- en bandentype. Ik bleek de minste ervaring van ons groepje te hebben, maar ervaren rotten zaten ook weer niet bij.

Na een koffie en een croissant was het tijd voor de briefing. Er was een rit van 160 km gepland, maar die zou misschien ingekort moeten worden omdat de regen van de dag ervoor de route zwaarder en dus trager had gemaakt.

We zouden rijden in D-systeem, met een Tripy voor de voorrijders (die best de meest ervaren personen van de groep zijn). Ik had nooit in D-systeem gereden, maar dat bleek al heel snel peanuts.

Vlak voor de start nog snel wat offroadtips gesprokkeld bij de mannen in mijn groepje:

1. Altijd het laagste punt van de weg zoeken anders kan je naar beneden schuiven en val je misschien.
2. Het stuur losjes vasthouden zodat het voorwiel zelf z’n pad kan zoeken.
3. ABS uitschakelen.
4. De rubbers van je voetsteunen halen, want die worden glad door de modder, dus gevaarlijk bij het rechtop staan.
5. Steeds genoeg afstand houden.
6. Oppassen met de voorrem, meer de motor- en achterrem gebruiken als het glad wordt.

Start de motoren, we vertrekken! Het regent, en al heel snel blijken de offroadstukken er erg slipperig en modderig bij te liggen. De snelheid ligt erg laag en soms moet een voetje aan de grond gezet worden om een val te voorkomen. Maar het is niet te vermijden: af en toe gaat er eentje tegen de grond in onze groep. De schade blijft gelukkig minimaal.

Het belang van geschikte banden wordt zonneklaar. In mijn groepje twee BMW 1150 GS’en en twee 1200 GS’en, alle vier op straatbanden. Die hebben het het moeilijkst en schuiven vooral de eerste kilometers, als het allemaal nog wat wennen is, geregeld tegen de grond.

Ik kom ook aan de beurt, als de motor voor mij plots in de remmen vliegt voor een flinke modderheuvel op onze route en dan tegen de vlakte gaat. Ik zie dat ik niet meer op tijd kan stoppen, rem en wil uitwijken en daar gaat mijn motor ook tegen de grond. Geen houden aan. Een laag modder, geen schade. Oef.

Al een geluk dat we geregeld een stukje asfalt nemen om van het ene bospad naar de andere veldweg te rijden, dan kan je even op adem komen.

In de voormiddag moet ik de motor nog twee keer laten vallen. Eén keer als ik in een smal moddergeultje zit te rijden tegen de rand van een holle weg, en ik de motor domweg niet meer kan houden als hij uit het geultje glipt. De motor valt in een doornstruik, dus een paar kleine krasjes op de rechterflank. De andere keer op een bemodderd kasseipad, ik kan mijn evenwicht niet houden, en mijn schoen blijft net te lang achter de voetsteun haken (dat heb je dus niet voor mét rubbers), en daar gaat hij weer aardwaarts. Deze keer wel wat schade (merkte ik achteraf thuis), een gaatje en wat krassen op mijn plastic kuip.

Gelukkig blijft het daarbij en na een tijd voel je dat je toch wat zekerder op je voetsteunen gaat staan. In de namiddag ben ik niet meer gevallen. Flinke jongen.

Wel begin ik in de namiddag mijn spieren te voelen. Hier en daar schiet de kramp erin: linkerbovenbeen, linkerhandpalm, linkerduim, rechterpols.

Tegen het einde van de rit komt de zon erdoor en liggen sommige veldwegen er al lichtjes opgedroogd bij. Wat een verschil!

Uiteindelijk rijden we om 16u45 terug binnen, na 150 km. Tielt-Winge, Lubbeek, Bierbeek, Beauvechain, Jodoigne, Hoegaarden, Kumtich, Kortenaken en zo terug. Een voldaan gevoel. Zware dag, maar plezant. Mooie route door bossen en velden, al kwam er van genieten van het landschap weinig in huis omdat ik zo hard gefocust was op niet op mijn bakkes gaan.

Algemene bedenkingen:

– Zo’n offroadcursus zou geen slecht idee zijn. Kwestie van een volgende keer met wat techniek aan de start te verschijnen, minder tegen de grond te gaan, en zekerder te kunnen rondrijden.

– Banden. Mijn Anakee 3’s zijn gemaakt voor 90% onroad- en 10% offroadgebruik. Ik moet zeggen dat ze best hun mannetje stonden tijdens de rit, in vergelijking met de 100% wegbanden van mijn groepsgenoten, maar ze liepen toch snel vol en het was duidelijk dat de voorrijder met zijn noppenband en de achterrijder met zijn Heidenau K60 Scouts het makkelijker hadden. Bij de volgende bandenwissel misschien voor een meer offroadgerichte band kiezen.

– De moto zelf. Dat ik heel content ben van mijn BMW F 650 GS. Ik moet er niet aan denken dat ik deze rit met een zware 1150 of 1200 GS had moeten doen, zonder offroadervaring. Als zo’n grote jongen begint te vallen of glijden is er weinig houden aan, zeker met mijn (gebrek aan) techniek. De 650 GS kon dikwijls nog net op het nippertje recht gehouden worden. En aan power had ik absoluut geen gebrek. Wat mij betreft dus de ideale motor om de eerste offroadstappen te zetten.

Na zo’n rit zit je motor onder de motor. Ik zou dat met een tuinslang kunnen afspoelen werd mij gezegd. Dat bleek echter niet het geval. Met de hogedrukreiniger lukte het wel.

Ook schoenen en broek konden best even gehogedrukreinigd worden.

Tot slot nog een chapeau voor de organisatie. Fijne rit, zorgvuldige voorbereiding, aangename en ongedwongen sfeer. Gaf zin in meer.

En de dagen erna kan je ook nagenieten. Van de spierpijn.

Tot slot nog een paar foto’s van Endurofun zelf. Voor hun volledige fotoset van de Lenterit 2014 moet je hier zijn. Wie goed kijkt kan mij drie keer spotten! Klik op de foto’s voor groot formaat.